 |
|
nadchodzi moment, kiedy nawet poranna kawa jest zbyt monotonna, aby ją pić. masz dość codzienności, pragnąc żyć z wciąż przyspieszonym tętnem.
|
|
 |
|
Tak więc kończę. Uśmiechaj się! Ciesz się! Zapomnij o mnie. Może i czasem było dobrze, ale tylko mnie. Ty tylko się ze mną męczyłaś. Jeszcze raz dziękuje za wszystko i przepraszam za wszystko.
Nie wiem jakiego słowa użyć żeby się pożegnać.
Żegnaj.
Kocham Cię.
|
|
|
|
Wszystko się kiedyś musi skończyć. Nawet nasza znajomość. Nie wynikają już z niej żadne pozytywne rzeczy. Ty udajesz, że jest ok, że nie potrzebujesz chłopaka (a potrzebujesz tylko nie takiego jak ja), ja nie mam humoru, łudzę się nadal, że coś z tego będzie. Przeze mnie nie możesz tak do końca złapać kontaktu ze swoim 'bogiem'. A tak jak już zerwiemy kontakt to napiszesz do 'boga', będziesz się częściej spotykać z A., będziesz częściej się uśmiechać, nie będziesz się ciąć, nie będziesz się o mnie martwić. Nudzić się Tobie też nie będzie, bo masz przyjaciół, dzięki którym o mnie zapomnisz. Będzie dobrze! Nie od razu. Z czasem. Kiedyś będziesz się z tego śmiać. Znajdziesz kogoś odpowiedniego i naprawdę będzie dobrze. cdn
|
|
|
|
Teraz podziękuje. Dziękuje Ci za wiele rzeczy. Za to, że byłaś, udawałaś, że coś do mnie czujesz, że dawałaś mi nadzieje, że sprawiałaś, że się częściej uśmiechałem, a to, że miałem komu powiedzieć wszystko, za to, że miałem z kim popisać, za to, że pojawiłaś się w moim życiu i uczyniłaś je lepszym. cdn
|
|
|
|
Tak więc najpierw przeproszę. Przepraszam za mnie, za to, że do Ciebie napisałem, za to, że setki razy pozbawiałem Cię dobrego humoru, za to, że tak reagowałem na A.. Przepraszam też za to, że nie mogłaś tak do końca mi wszystkiego mówić, bo wiedziałaś, że to mi psuje humor. Za to, że Cię pocałowałem i przytulałem, za to, że wymagałem od Ciebie wielu rzeczy, między innymi pisania 'kocham Cię', buziaków, monologów, sms na dobranoc. Przepraszam, że zepsułem Ci tyle majówek. Przepraszam Cię za to, że się ciąłem i Cię okłamałem, że złamałem obietnice, za to, że się cięłaś przeze mnie, za to, że płakałaś z mojego powodu, za to, że zepsułem Ci Sylwestra, za to, że po prostu Cię kocham. cdn
|
|
|
|
Pożegnanie. / Nie wiem co napisać. Nie chce żeby to się kończyło, ale Ty jesteś obrażona i zła a ja non stop nie mam humoru. Docinam Ci co chwilę choć to nie Twoja wina, że mnie nie kochasz. Ja już chce to skończyć. Ty też. Tak będzie lepiej. Zapomnimy o sobie, Ty będziesz miała wolną rękę do spotkania się z A. i zarywania do innych chłopaków, którzy nadają się do roli Twojego chłopaka. cdn
|
|
|
|
Biorąc swój dzienniczek wykreśliłem z niego wszystkie daty mych planów związanych z Tobą, wspólne wakacje, kino, majówka, spacer, wykreśliłem datę moich następnych urodzin, Twoich też, wykreśliłem planowany zakup Conversów, wyjazd na wakacje, wszystkie następne imprezy, wypad pod namioty, rozpoczęcie roku, rocznicę Naszego pierwszego spotkania, pocałunku. Wpisałem w zamian dwie daty. Datę dzisiejszą z podpisem 'moja śmierć' i datę planowanego pogrzebu.Och zapomniałem, wpisałem jeszcze datę zakupu żyletek, alkoholu i zabrania z apteczki środków psychotropowych. Dziękuje za uwagę. Do zobaczenia. / inspiration - oblivious
|
|
|
|
Zniknęła. / inspiration - my imagination.
|
|
|
|
Dziewczyna zaczęła nawoływać imię chłopaka znajdującego się w trumnie. ‘P.!!! P.!!! Nieeeeeeeeee!!!!!!!!’ Potem zemdlała. Kiedy się obudziła była już w domu. Otwierając oczy miała nadzieję, że to tylko koszmar. Po kilki sekundach uświadomiła sobie, że jednak to jest rzeczywistość. Jego nie było. Łzy zaczęły ciurkiem lecieć z jej napuchniętych oczu, jęknęła cicho ‘nieeeee, P. nieee’, potem wykrzyknęła z całych sił jego imię, wybiegła z domu i pobiegła przed siebie. Była noc. Nie wiedziała gdzie biegnie. Wiedziała tylko, że bez niego jej nie ma. Chciała zniknąć. cdn
|
|
|
|
Potem zwróciła się do osoby leżącej w trumnie ‘Nie odchodź, nie zostawiaj mnie samej, nie rób mi tego! P. proszę! Nie możesz mi tego zrobić! Kocham Cię!’ Zaczęła szlochać tak przeraźliwie głośno jakby jej serce kruszyło się na miliony kawałków, jakby jej dusza została rozrywana jak szmata. Jeden mężczyzna odciągnął ją od trumny. W tym czasie inni zajęli się tym co należało do ich obowiązków. Trumna powoli zaczynała topić się w czeluściach dołu wykopanego specjalnie dla niej. cdn
|
|
|
|
Po dotarciu do celu orszak zatrzymał się. Słychać było tylko pojękiwania cierpiących ludzi. Był to ból nie do opisania. Strata tak bliskiej dla ich serca osoby. Minęło trochę czasu zanim ksiądz zakończył niezbędne ceremoniały. Potem nastąpił najcięższy dla wszystkich zebranych moment – moment usadzenia trumny w dole. Kiedy mężczyźni zaczęli to robić pewna dziewczyna rzuciła się na trumnę krzycząc ‘Nieeeeeee!! Nie! Zostawcie go! On jest mój! Nie!’. cdn
|
|
|
|
Po zakończeniu mszy mężczyźni wynieśli trumnę z kościoła. Organy w tym czasie zaczęły grać najgłośniej jak tylko potrafiły. Melodia była taka mroczna, taka pełna tragizmu i smutku. Twarze zebranych na pogrzeb były takie zmęczone, oczy zalane łzami, czerwone, powieki spuchnięte. Za trumną potoczyła się rzeki ludzi zebranych na pogrzeb. Dźwięk organów stawał się coraz mniej intensywny. Było to spowodowane tym iż ludzie zaczęli się oddalać od kościoła. Szli w stronę cmentarza, do miejsca gdzie trumna miała zostać złożona na swoje miejsce. cdn
|
|
|
|
Pokaż komentarze (4)
