|
w momencie kiedy powtarzała sobie " od teraz wszystko będzie lepiej się układało " upuściła z rąk lusterko, które rozbiło się w drobny mak, nie pozostawiając możliwości sklejenia go w całość. bezsilna usiadła na swoim łóżku. spojrzała na antyramę ze zdjęciami z czasów dzieciństwa, widok ten spowodował przypływ myśli, że już nigdy w życiu nie będzie tak łatwo, jak było za dzieciaka . w tej samej chwili krople deszczu grały ciuchutką melodię delikatnie uderzając o szyby, jakby chciały ją uspokoić . nie wytrzymała, cisza i melodia deszczu ją dobiły. wzięła żyletkę, po rękach zaczęła spływać krew, rany bolały, lecz nie tak bardzo jak jej krwawiące, bardzo kochające, małe serduszko. chcąc zrównać ból serce z bólem ran, które krwawiły posypała nadgarstki solą, po czym zaczęła krzyczeć z bólu na cały dom, nie było przy niej nikogo, kto mógłby jej udzielić pomocy .
|
Dodaj komentarz
