 |
|
A dzisiaj podeszła do mnie jej przyjaciółeczka z zamiarem spoliczkowania mnie. Odruchowo złapałem ją za nadgarstek, a ona przywitała mnie słowami "To wszystko twoja wina! To przez ciebie wyjechała, i płakała po kątach! To wszystko przez ciebie!". Zluźniłem uśmiech i parsknąłem jej szyderczym śmiechem w twarz. "Widocznie nie byłaś godna jej zaufania, że nie powiedziała, jaki jest powód wyjazdu!" rzuciłem na odchodne.
|
|
|
|
I tak patrzę najpierw na wygląd. I tak wyjebane mam, co sobie teraz pomyślisz. Za chuja nie odezwę się do brzydkiej dziewczyny.
|
|
|
|
W szkole zawsze wyglądała znakomicie. Włosy idealnie wyprostowane, lub delikatne loki. Obcisłe rurki, i dopasowana bluzka. Często nosiła spódniczki i szpilki. Ubóstwiałem ją taką. Ale pokochałem taką jaką była po szkole. W związanych włosach, dresach i zwykłej koszulce.
|
|
|
|
Wiedziałem, że pytania zasmucą ją jeszcze bardziej i musiałem czekać, aż będzie gotowa zacząć. "Tata..." Wyszeptała, zaczęła dławić się łzami. Przytuliłem mocniej, lecz wyrwała się. Spojrzała na mnie, i kontynuowała. "Jest chory. Jutro wyjeżdżamy z nim do Austrii. Musimy.. " Po chwili krzykiem dokończyła: "Musimy to skończyć, Michał! Rozumiesz?! Wiesz, że Ci nigdy nie ufałam na tyle, by Cię tu zostawić, i zamartwiać się czy nie jesteś z inną! Muszę być przy nim! To koniec, przepraszam..” [cz. 2]
|
|
|
|
Stała tyłem, bezszelestnie podszedłem do niej obejmując w pasie i podałem kolorowego liścia. Przywitałem się całując w policzek, na ustach poczułem jej słoną łzę. Wystraszyła się, nie wiedziała, że mnie tu spotka. Odsunęła się i usiadła na ławce zasypanej liśćmi, robiąc przy tym szelest, który zabolał. Usiadłem obok, przytulając ją, nie odzywaliśmy się tak długo, że dla mnie ciągnęło się to wieczność. Chwilowo przestała szlochać, choć nadal nie mogła wydobyć z siebie głosu. Najwyższy czas się dowiedzieć, o co chodzi - pomyślałem, po czym spojrzałem na nią pytającym wzrokiem. [cz. 1]
|
|
|
|
Dodaj komentarz
