 |
|
Nauczyłam się już iść tą bolesną drogą, nauczyłam się wchodzić w ścieżki, które nie są dla mnie. Ważne chociaż, że potrafię jeszcze po nich iść - bo jeśli nie umiałabym, to sam wiesz.. Załamałabym się. To tak by bolało. Nie chcę tego! Ale ty i tak robisz mi to codziennie. Przez Ciebie nie potrafię zaufać nie tylko sobie, ale i ludziom którzy mnie otaczają dookoła. Zgubiłam swoją drogę. Patrzyłam jak powoli umierałeś w moim śnie. Słyszałam jak płakałeś. Każdej nocy coraz bardziej. Nikt inny cię nie obchodził - dostrzegałeś tylko swój ból . Nauczyłam się już tego całego zła, ale nigdy nie nauczę się żyć bez Ciebie.
|
|
|
|
Co się dzieje z człowiekiem, gdy pęka mu serce?
Nic, zupełnie nic. Przecież żyje, pije herbatę, bierze prysznic, czyta książki, czasem nawet się uśmiechnie...
Z tym, że każda z tych czynności nie ma najmniejszego sensu, rozumiesz?
|
|
|
|
Nie traktuj mnie jak jedną ze swoich koleżanek. daj mi poczuć, że jestem wyjątkowa, że beze mnie to nie to samo. nie chcę być kolejną, która będzie epizodem Twojego życia, a tą, która będzie Twoim życiem. po prostu... traktuj mnie tak, jakbym miała zostać już na zawsze. : >
|
|
|
|
Ze mną się kurwa nie jest, mnie się zostawia, mnie się nienawidzi i rzyga się wspomnieniami z moją osobą.
|
|
|
|
kocham Cię. zawsze Cię kochałam. mimo wszystko. i nie ważne co mówili, bo byłeś i jesteś ważniejszy od słów. ♥
|
|
|
|
Jeśli nie potrafisz zrozumieć mojego milczenia, to jak mógłbyś zrozumieć moje słowa? Jeśli nie potrafisz zrozumieć moich łez, to jak mógłbyś zrozumieć mój uśmiech? Jeśli nie potrafisz zrozumieć moich kłamstw, to jak mógłbyś zrozumieć całą prawdę? Jeśli nie potrafisz zrozumieć mojej miłości, to nigdy nie zrozumiesz mojego cierpienia. I jeszcze jedno - jeśli nie potrafisz mnie pokochać, to po prostu daj mi spokój.. na zawsze.
|
|
|
|
Widzisz. Minęło sporo czasu. Minęły jakieś dwa lata odkąd się poznaliśmy, a ja nadal trwam w tym co było, każdego dnia przypominając sobie chwile spędzone z Tobą na nowo. Mimo, że dziś jesteś przy mnie, to nie czuję się tak jak kiedyś. Brakuje mi czegoś. Nie potrafię określić czego i jak bardzo mi tego brakuje. Widzisz, czasami jest tak, że siadamy przy łóżku popijając zimne cappucino i zastanawiamy się nad sensem naszego życia - analizujemy przeszłość, planujemy przyszłość, ale nie myślimy o tym co jest, zamiast cieszyć się każdą chwilą swojego życia. Chwilą spędzoną z czlowiekiem, który już od dawna jest z Tobą, siedzi w Twojej głowie.. tak, jest tak, dokładnie, dokladnie od dwóch lat. Spory kawałek czasu.
|
|
|
|
Dlaczego płaczę nad przeszłością, zamiast cieszyć się, tym co jest? Dlaczego zawsze tak jest? Niby jest wszystko dobrze, wszystko się układa, ale mimo to tęsknisz za tym, co było. I po co? Skoro nie ma to jakiegokolwiek sensu. Może chcesz, by było tak jak dawniej? No właśnie PODOBNO jest tak jak dawniej. Więc po co to wszystko, po co ja się pytam. ;_; No bo chyba nie tak, że dla odmiany.
|
|
 |
|
znasz go lepiej niż samą siebie. potrafisz dokończyć za niego każde zdanie. gdy się uśmiecha, wiesz doskonale dlaczego to robi. przez miesiące, w których oddychaliście wspólnym powietrzem, nauczyliście się siebie na pamięć. żaden z fragmentów jego ciała nie jest Ci obcy. gdy nagle odejdzie czujesz jakbyś straciła serce. załamujesz się. zaciskasz pięści i nerwowo uderzasz nimi w ścianę. płaczesz tak długo, aż brakuje Ci łez. wtedy skomlisz jak pies. nie widzisz sensu w swojej egzystencji. chcesz umrzeć. niespodziewanie pojawia się ktoś, kto wyciąga Cię z dołka. zaczynasz wychodzić z domu, uśmiechać się. nadal myślisz o swojej byłej miłości, ale jest już łatwiej, lepiej. nigdy nie zapomnisz, to nierealne, ale musisz nauczyć się żyć ze świadomością, że go nie ma i nie wróci.
|
|
|
|
nauczyłam się, że można żyć bez tlenu. z czasem ból łagodnieje, nie mija, ale też nie dominuje w egzystencji. można wstać, usiąść na krześle i spokojnie zjeść kanapkę z nutellą, która dotychczas była nie do przełknięcia oraz zasnąć wieczorem jak dziecko. myśl, że kiedykolwiek byłeś obok jest gdzieś w głębi serduszka, przypomina się w chwilach wygodnych, chwilach pierdolonej samotności i tylko wtedy pozwalam sobie na płacz, lecz w towarzystwie żyję i oddycham pełną piersią tym powietrzem, które zmieniło swój smak i biegnę na spotkanie nowej rzeczywistości.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
