 |
|
Próbuję dogonić oczekiwania rozsądkiem ale nadzieja je uskrzydla, próbuję stanąć na drodze uczuciom ale ta burza rozwiewa mur wszelkich mądrości. Spróbuję być kimś kogo warto poznać ale pewnie będę tylko sobą.
|
|
|
|
. Wiatr, to wszytko ty i gniew i katar i nadziei zew. Dopadasz mnie między drzewami i przeszkadzasz biec, a potem przynosisz zapach pezebudzającwgo się lasu. Za oknem grasz do tańca olbrzymom, odgłosami nie pozwalasz spać a później kołyszesz łódką i szepczesz lasem pomysły na namiętny wieczór. Przyniosłeś tym razem zbyt wiele, zbyt szybko zmieniasz widok, nie nadążam choć biegnę tam gdzie ty, choć staję się lżejszym gdy unosisz mnie na podmuchach przyszłych ciepłych dni. Nie chcę się opierać choć jesteś oszustem, poleciałbym choćby teraz, lecz zbyt ciążą mi myśli.
|
|
|
|
Tu już nawet nie chodzi o to czy też ci się podobam, po prostu muszę wiedzieć co jest rzeczywistością.
|
|
|
|
Nigdy nie miałem z tym problemów, widziałem rzeczy, dostosowywałem się do tego co znaczą i całkiem dobrze na tym wychodziłem. Dziś boję się że mam schizofrenie, bo jak ocenić te wszystkie interakcje, których byłem pewny, skoro nie rozumiesz o czym piszę albo nie odpowiadasz na wiadomość w ogóle? Dlaczego mam tak tylko z tobą?
|
|
|
|
Wiem, nakręcam się, ale wystarczy snu, czas obudzić się gdy wiosna wzywa. Jeszcze nie wiem co jest rzeczywiste lecz to nieistotne, aż do września.
|
|
|
|
W moim wieku porażki nie uwierają, nie niszczą, są tylko odliczaniem do sukcesu.
|
|
|
|
Nie chcę nic od Ciebie. Chcę Ciebie.
|
|
|
|
I nawet teraz, kiedy moje oczy są tak zmęczone, w duszy mi gra, nadzieja śpiewa a marzenia tańczą na parkiecie ze złudzeń.
|
|
|
|
Już chciałem zbyt wiele myśleć, już było blisko aby zatonąć w scenariuszach, które miałby coś wyjaśnić. Nie, nie, nie, już się na to nie nabiorę, ktoś tu przecież robi sobie ze mnie żarty, ona albo moja głowa. Tak, uczynię z tego zabawę, już czuje to mrowienie w mięśniach, już latają między myślami dźwięki rubasznej muzyki, niech to będzie gra, bo coś czuję, że zaczęłaś przede mną.
|
|
|
|
Już zdążyłem o Tobie zapomnieć, wstyd mi przed samym sobą gdy zrozumiałem, że dla ciebie nie istniałem a ja szukałem Cię za szybami samochodów, jeżdżąc w sierpniu przez miasto. A dziś, dziś mnie dostrzegłaś za szybą samochodu, dawałaś znaki abym Cię zauważył. Nic już nie rozumiem, ale znowu poczułem, że żyję.
|
|
|
|
To właśnie lubię, mocna przyprawa życia, bicie serca i szum w uszach, uśmiech który aż boli i myśli rozbiegane aby objąć rozumem nieuchwytne.
|
|
|
|
I co teraz? Zrobiłem to, stworzyłem coś, co miało być tylko rozrywką a stało się czymś zbyt prywatnym aby bezwatydnie się tym dzielić i zbyt wielkim aby schować do szuflady zapomnienia.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
