 |
|
Nie nic trudniejszego od czekania. Muszę się z tym oswoić, poczuć, że jesteś ze mną, nawet, jeśli nie ma Cię w pobliżu.
|
|
|
|
Kiedy miała trzynaście lat umiała już całować z otwartymi ustami i wiedziała, że miłość jest głównie źródłem cierpienia.
|
|
|
|
Ja nie mówię kocham - pewnie dobrze sam wiesz dlaczego.
|
|
 |
|
Bo czasem jest chwila, kiedy płaczesz, masz ochotę wyjść i nie wrócić, choć tak naprawdę nigdy być tego nie zrobił.
|
|
|
|
Cóż... Niektórym pisane jest zwycięstwo, innym przegrana.
Ja dobrze wiem, do której grupy się zaliczam.
|
|
|
|
Nie można było zrobić nic, tylko patrzeć, jak biegnie niczym uciekający z pola strach na wróble jak pojawia się i znika w mroku. Niósł ze sobą tyle cierpienia, że aż nim promieniował.
Taka jest natura smutku - nie można przed nim uciec, ciągnie się za Tobą, zostawiając niekończące się
pasmo udręki.
|
|
|
|
Chce mi się płakać ale nie jestem pewna czy ze smutku że tak tęsknię czy z radości ze mogę tęsknić.
|
|
|
|
Czyżby nie rozumiał, ze znów przywraca dziewczynę światu? I ze było to najgorsze, co mógł zrobić komuś, dla kogo nie było już żadnej nadziei?
|
|
|
|
Co sprawia, ze człowiek zaczyna nienawidzić sam siebie ? Może tchórzostwo. Albo nieodłączny strach przed popełnieniem błędów, przed robieniem nie tego, czego inni oczekują.
|
|
|
|
-Są we mnie trzy osoby, w zależności od tego, kto do mnie przychodzi. Jest mała Niewinna Dziewczynka, która patrzy na mężczyznę z podziwem i udaje zachwyconą jego opowieściami o władzy, sławie i bogactwie. Jest Femme Fatale, która z miejsca atakuje nieśmiałych, niepewnych, przejmuje kontrolę nad sytuacją, dzięki czemu w jej towarzystwie znajdują relaks i nie muszą się niczym niepokoić. Jest wreszcie Wyrozumiała Matka. Ona dopieszcza mężczyzn potrzebujących rad. Cierpliwie wysłuchuje ich zwierzeń, chociaż wpadają jej jednym uchem, a wypadają drugim. Którą z nich chcesz poznać?
-Ciebie.
|
|
|
|
We wszystkich niemal językach świata istnieje to samo przysłowie : Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. Twierdzę, że nie ma nic bardziej fałszywego. Im bardziej oczy nie widzą, tym bardziej sercu żal - tych uczuć, które staramy się w sobie stłumić, o których chcemy zapomnieć. Gdy jesteśmy na wygnaniu, pielęgnujemy najmniejsze wspomnienie o ojczyźnie, o naszych korzeniach. Gdy jesteśmy daleko od ukochanej istoty, każdy mijany przechodzeń przypomina nam o niej.
|
|
|
|
Widok ocienionej drzewami alei gaśnie,
minione żale toną
w herbacie i papierosach, ale nie potrafię sobie przypomnieć, kiedy przyszedłeś...
|
|
|
|
Dodaj komentarz
