 |
|
-Nie jestem twoją żoną ani dziewczyną. Mogę płacić za siebie...-Hmm najpierw możesz być dziewczyną,potem narzeczoną i w końcu żoną. I tak będę płacił. -obrażę się.
-nie wymyślaj. Nie płace Ci przecież za mieszkanie,nie kupiłem Ci samolotu. To nic wielkiego.-przewrócił oczami. -Samolot? hmmm,myślisz że mógłbyś mi go kupić?-uśmiechnęłam się pokazując rząd białych zębów -a wracając do tej żony. Jak będziemy małżeństwem to podpiszemy intercyzę.-Oszalałaś? -Z małżeństwem? -Nie,to akurat mam w planach-uśmiechnął się -ale ta intercyza? Ty się chyba źle dziś czujesz-Obiecasz mi coś? -Nie obiecam Ci,że nie będę za Ciebie płacił!
|
|
|
|
Kiedy usłyszała dźwięk telefonu,natychmiast zerwała się z łóżka i podbiegła do niego.
Kiedy odebrała,odchyliła na chwilę słuchawkę by powiedzieć mi tylko ,,To On''.
-Nie ma mnie!-zakryłam się poduszką
-Mówi,że jej nie ma.
Po chwili znowu zwróciła się do mnie.
-Mówi,że możesz mieć nawet różowe włosy i tak będzie Cię kochał.
|
|
|
|
-Masz kogoś?-nie,mam dziecko ten fakt odpycha a Ty masz kogoś?-popatrzyła udając mało zainteresowaną,jednak na odpowiedź czekała jak na szpilkach-nie,dzieci też niestety nie mam,ale posiadam psa.
|
|
|
|
-Otwierasz kawiarnię?-zaśmiała się wchodząc do jadalni i spoglądając na chłopaka w koszuli przy świecach. -Co się dzieje? Ej..dlaczego klękasz?-Wtedy zaczęła panikować. Wydaje mi się,że gdyby się domyśliła to zapewne cieszyła by się od samego wejścia.-Walę prosto z mostu...nie jestem najlepszym poetą. -Wstań z tej podłogi-Zajęczała widząc jak wyciąga czarne pudełeczko z kieszeni -Wyjdziesz za mnie?-Patrzył na nią tymi zielonymi oczami,które w tej chwili były wypełnione nadzieją.
|
|
|
|
Uśmiechasz się, żeby zamaskować ten ból w sercu i śmiejesz się żeby zataić te łzy w twoich oczach. I może przeciętny widz by się na to nabrał. Ale nie ja. Ja wiem, że w środku wszystko eksploduje, rozpada się. I wiem, że to boli.
|
|
|
|
-Czasem jest trudno kogoś kochać ponieważ się boimy, że go stracimy.
Pokręciłam głową, a końcem rękawa otarłam łzy, które ciągle napływały.
-To nie tak. Dla niego to nie było i nigdy nie będzie prawdziwe, rozumiesz? To gra. On czeka tylko na to żebym straciła dla niego głowę by potem po prostu mnie zostawić ze złamanym sercem i skazać na cierpienie.
-Więc może zachowaj swoje serce dla kogoś kto na tę miłość zasługuję?
-Nie da się zapomnieć kogoś kto dał ci tyle do zapamiętania.
-Jednak twój świat byłby lepszy bez niego.
-Ale wtedy to nie byłby już mój świat. Tak właściwie to mój świat jest wszędzie tam, gdzie ja jestem z nim.
|
|
|
|
Chciałabym się w końcu z Nim zobaczyć. Porozmawiać, pośmiać się, cokolwiek. Możemy nawet bezczynnie siedzieć i gapić się na siebie nawzajem. Ale byleby z Nim. Nikim innym. Mam wrażenie, że jesteśmy osobno już kilka lat, a przecież jeszcze niedawno się widzieliśmy. Przeżywam tak zwaną „tęsknotę za chłopakiem” i dziwnie się z tym czuję. Ale przynajmniej mam pewność, że mi na Nim zależy.
|
|
 |
|
dobrze, że nie mam brata, bo pewnie okazałby się taki sam jak tata.
|
|
 |
|
Chcę tylko wiedzieć, do którego punktu wolno mi dojść w moich nadziejach.
|
|
|
 |
na Jego opis 'czemu to wszystko musi być takie pojebane?!' parsknęłam śmiechem, rozsiadając się wygodniej na krześle. chyba logiczne, że mając kilka dziewczyn na raz życie nie będzie takie proste. przecież o każdą trzeba dbać, troszczyć się, no i przypadkiem nie doprowadzić do tego, żeby któraś z Nich - dowiedziała się o innej. te Jego chore ambicje.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
