 |
|
Nie mogę zasnąć bez Twojego " dobranoc" . I tak trudno nie uronić choćby jednej łzy przed zamknięciem powiek. Ciężko żyć w wiadomosci, że życie toczy się dalej. Bez "nas".
|
|
|
 |
przestań po raz setny ułatwiać wszystko facetowi, nie ważne temu samemu czy jakiemukolwiek innemu... przestań do cholery, powinien sam znaleźć do Ciebie drogę! Jak nie będzie chciał to nie znajdzie Cię nawet jak mu się podasz na złotej tacy rano przy śniadaniu... i tak wypije tylko kawę...
|
|
|
|
Zabawna zaczyna być ta zazdrość o każdą dziewczynę, która tylko na Ciebie spojrzy . Doprowadza mnie to do szału. Choć z zewnątrz wyglądam wtedy jak oaza spokoju to w środku wręcz gotuję się ze złości . Bo jak inaczej nazwać to kiedy kilka dni temu widząc Twoją eks do normalnego oddechu dochodziłam jeszcze przez najbliższe pół godziny . Nie potrafię znieść myśli, że jakakolwiek dziewczyna spędza z Tobą więcej czasu niż ja . Nie jestem zazdrosna o każdą. Jestem zazdrosna o każdego kto ma Cię przy sobie kiedy ja już nie mogę. Wiem to chore . Sama nie potrafię tego wytłumaczyć. Nie umiem tego kontrolować. Chyba nigdy nie zaakceptuje tego, że nie mam Cię dla siebie i nigdy mieć nie będę. Co za tym idzie- będę dalej cierpieć i tłumić ból sama w sobie .
|
|
|
|
Niewiarygodnie źle mi kiedy nie usłyszę Twojego głosu, kiedy nie zobaczę na ekranie telefonu Twojego "hej :** " , kiedy nie pojawi się uśmiech na mojej twarzy spowodowany Twoim dobrym humorem.. Ale.. kiedy już odczytam wiadomość od Ciebie mam ochotę rzucić telefonem o ścianę . Wolałabym się do Ciebie przytulić, poczuć Twój zapach i ten stan, który wywołujesz we mnie swoją obecnością niż mieć Cię tylko przez głupią szybkę.
|
|
|
|
Powoli tracę panowanie nad nami . Przestajemy być jak dwa magnesy .
|
|
|
|
|
udajecie przyjaciół dopiero wtedy, gdy macie jakiś problem, wiecie gdzie mieszkam, znacie mój numer telefonu, wiecie, że zawsze wam pomogę, a gdy ja mam problem , was nigdy nie ma, nigdy nie macie czasu, zawsze powtarzacie, że ja dam sobie radę , a tak naprawdę, brakuje mi osób do których bym mogła przyjść i się wyżalić, powiedzieć co czuję, wypłakać się , ale jednak to prawda, że przyjaciele to zwykli skurwiele. [mogeebyctwojax3]
|
|
|
|
2.I jest to kwestią czasu kiedy zostanę tylko z wspomnieniami. Dlaczego tracę po kolei wszystkich bliskich ? Wielkimi krokami czuję, że zostaję sama.. Nawet nie mam sił niczego ratować. Nawet nie mam pojęcia jak miałabym to zrobić. Nie cieszą mnie już wypady ze znajomymi. Nic już mnie nie cieszy. Bo wszystko jest takie sztuczne. Udawanie, że wszystko jest w porządku, wymuszone prowadzenie rozmów, słodkie „cześć”., promienne uśmiechy.. Mdli mnie od tego wszystkiego. Najgorsze jest w tym to, ze już nic z tym nie da się zrobić. Nie ma ratunku. Bo tak jak już wspomniałam ludzie się nie zmieniają. Nikt już nie będzie taki jak dawniej. I uświadomiłam sobie, że już teraz gdy potrzebuje szczerej rozmowy nie mam tak naprawdę do kogo się odezwać. To przykre. Bo gdy ktoś inny potrzebował pomocy zawsze byłam na wyciągnięcie ręki. Kiedy to ja jestem na dołku pozostali CI najwierniejsi.. Czytaj nikt .
|
|
|
|
1.Na próżno robię pierwszy krok. Na próżno chowam dumę w kieszeń, na próżno wyciągam rękę pierwsza. I chociaż życie nauczyło mnie, że nie warto, ja i tak dalej twardo wierzę, że to coś da. Ludzie się nie zmieniają, a jeśli tak to na pewno nie na lepsze. Może i są wyjątki ale chyba tylko jedne na milion. I chyba nie chcę tych nadchodzących wakacji. Może wydaje się to być dziwne ale.. Nie chce ich! Wiem jak one będą wyglądać. Nie chce takich wakacji. Nic już nie będzie takie jak rok czy dwa lata temu gdzie wakacje były tym najlepszym czasem. To właśnie ten czas liczył się dla mnie najbardziej. To tamte wspomnienia pozostaną ze mną już na zawsze. Ile dałabym aby cofnąć się w czasie i wrócić tam.. Najważniejszego faceta w moim życiu już nie znam , przyjaźnie ograniczyły się do minimum . Wszystkie drogi się rozeszły. Najważniejsi zaczęli się zmieniać. Nie poznaję już ludzi z mojego otoczenia. Każdy, kto był bliski memu sercu odszedł lub odchodzi..
|
|
 |
|
Moja dusza zagubiła się gdzieś w odłamkach codzienności.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
