 |
|
nieprzytomne myśli, które wiatr tu przywiał, siedzą na parapecie, przeglądają się w szybach, usiądę obok nich, podobają mi się dzisiaj, krawędź - oto dobre miejsce do rozmyślań
|
|
|
|
nie śpię, a to dziwne jest, że czuję się jak we śnie. nie jest późno, jest już wcześnie, miasto już przeciąga mięśnie
|
|
 |
 |
moje wejście do domu z całymi mokrymi kozakami, deszczem cieknącym z włosów, całą kurtką i spodniami w błocie, nogami plączącymi się ze sobą, spuchniętym barkiem oraz natychmiastowa odpowiedź na pytanie, gdzie właściwie byłam: - na pasterce przecież!
|
|
|
|
mijają lata, nic już nie jest podobne
|
|
|
|
kilka przykrych doświadczeń zmieniło spojrzenie
|
|
|
|
chwile, których sobie nie wybaczam
|
|
|
|
patrzę w lustro, widzę egoistę, widzę siebie
|
|
|
|
zimne realia to twój jedyny kompan
|
|
|
|
zgubiłem sens już tak dawno i wciąż tylko błąkam się, choćbym nie wiem jak pragnął wydostać się. Ciebie nie ma, jest alkohol, są marzenia bez znaczeń
|
|
|
|
złość we mnie rośnie, bezradnośći euforii, noc i odbicie jest zwierciadłem moich wspomnień
|
|
|
|
widzę zło i ulice przesiąknięte monotonią. czy to moje życie tylko czy to ludzka podłość?
|
|
|
|
Dodaj komentarz
