|
`.
zimowe przedpołudnie. wyszła z domu bez płaszcza, wcale nie przejmując się 10 stopniowym mrozem. mimo, że z jej oczu lały się łzy, na twarzy widniał szeroki uśmiech. szła pewnym krokiem w kierunku znanym tylko jej. w końcu zatrzymała się - była w parku, w miejscu, gdzie po raz pierwszy się spotkali. wspięła się na pobliską ławkę, zacisnęła ręce w pięści i unosząc głowę w górę krzyczała : `Boże, ufam, że jedynym powodem, dla którego pozwoliłeś mu odejść, jest to, że masz dla mnie lepszego kandydata. dziękuję Ci, że jesteś przy mnie - to dzięki Tobie jeszcze żyję. słyszysz? wszystko rozumiem, dziękuję!` po tych słowach, zeszła z ławki i jak gdyby nigdy nic wróciła do domu. wiara i rodzina, była dla Niej wszystkim, te skarby potrafiły podnieść ją z każdego upadku, te skarby dla Niej były po prostu niesamowite.
|
Dodaj komentarz
