 |
|
błędy są dowodem na to, że się starasz.
|
|
 |
|
Nawet nie wiesz, jak bardzo potrzebowałam uwagi, troski, pociechy, wsparcia, pytań, jakiejkolwiek namiastki, że komuś na mnie zależy, że jestem kimś więcej niż osobą, którą można w dowolnej chwili zostawić, że widzisz we mnie jakieś zalety. Ale tak jak cała reszta uchwyciłeś się tego, że nie potrafię mówić o sobie, że łatwiej przychodzi mi odpychanie od siebie niż przyciąganie, choć tak naprawdę niczego nie pragnęłam bardziej jak przyparcia do muru i wydobycia ze mnie tego, czego sama nie potrafię wykrztusić, bo sama myśl o tym sznuruje mi usta i wiąże palce, bo nicniemówienie o sobie było moją strefą komfortu - bezpieczną przystanią - choć było to tylko iluzoryczne wrażenie, bo spychało mnie w głąb siebie, aż na samą krawędź niewysłowionej udręki wewnętrznej. / Nostalgia
|
|
 |
|
Zgubiłam rozsądek, powagę, a wspomnień jakoś nie mogę.
|
|
|
|
"Tak to się zaczyna. Spoglądasz na kogoś, kogo nie widziałeś nigdy przedtem i nagle go rozpoznajesz. To wszystko. Po prostu go rozpoznajesz. Tak to się zaczyna.."
|
|
|
|
Osoby, które poznajemy przez przypadek, zazwyczaj robią najwięcej zamieszania w naszym życiu.
|
|
|
|
Torturuję się wspomnieniami, których nie mogę, nie potrafię, nie chcę zapomnieć. / Nostalgia
|
|
|
|
Niekiedy pozbieranie się po czyjejś stracie przypomina układanie puzzli - wydaje się, że potrzeba na nie czasu i wytrwałości. Niestety, choćbyśmy wreszcie mozolnie dopasowali do siebie większość fragmentów, to jesteśmy boleśnie świadomi, że niektórych z nich już nie ma, bezpowrotnie zniknęły razem z tą szczególną osobą i zostały po nich niezapełnione miejsca, luki, które być może nigdy już nie zostaną wypełnione, bo oddaliśmy część siebie, którą straciliśmy wraz z odejściem tej osoby. Osoby, która uzupełniała nas i tę wielką układankę, jaką jest nasze życie. / Nostalgia
|
|
|
|
Częściej cierpimy nie ze względu na sam ból czy poczucie skrzywdzenia, których doświadczamy, lecz przez osoby, które są ich powodem, a nie powinny być. Po których spodziewamy się zrozumienia i serdeczności. Których miejsce winno znajdować się po naszej stronie, nie z boku, nie przeciwko nam. Które powinny wybierać nas, a które koniec końców tego nie robią. / Nostalgia
|
|
|
|
Marzy mi się zachód słońca w Twoich ramionach.
|
|
|
|
Z Tobą mogę mówić swobodniej niż z kimkolwiek, bo nikt nie był przy mnie w ten sposób, jak Ty jesteś, z całą wiedzą o mnie, z taką świadomością, wbrew wszystkiemu, pomimo wszystko.
|
|
|
|
“Pomimo zmęczenia nie śpimy Pomimo bólu nie płaczemy Pomimo pytań nie pytamy Pomimo tego że żyjemy to tylko istniejemy”
|
|
|
|
Byłam papierową tarczą, zaś Twoje słowa ostrą amunicją; jak strzelec wyborowy wyładowałeś na mnie całą serię. Teraz widzę na wylot. Po jednej stronie jest sposób, w jaki mnie traktujesz na początku, a po drugiej uderza we mnie diametralna różnica Twojego zachowania za kawałek czasu. Bo potrafisz celnie trafiać prosto w serce, rozpalać nadzieje, ale po zgarnięciu nagrody w tym pokręconym konkursie strzeleckim mierzysz we mnie ponownie - tym razem niepozostawiającą złudzeń obojętnością. I już wiem, że to gra. Gra, której tak się wypierałeś, a którą w tej chwili prowadzisz już wyłącznie sam ze sobą, nieświadomy, że ostatnie naboje - tak mściwe - były letalne zarówno dla mnie, jak i tej więzi. / Nostalgia
|
|
|
|
Dodaj komentarz
