 |
Był typem skurwysyna. Zawsze szczery do bólu, oschły ton. Nie lubił dwulicowości, frajerstwa, a także nigdy nie powstrzymywał się, by komuś wpierdolić. Związek z nim był trudny. Grał cwaniaka, udawał, że mu nie zależy, nie potrafił mówić za często o uczuciach. Zawsze, kiedy mówił "chciałbym ci coś powiedzieć..." nigdy nie potrafił dokończyć. Patrzył na mnie, jakby prosząc, żebym zrozumiała go bez słów. Tak, chciał powiedzieć, że mnie kocha. Kiedy przed spotkaniem z nim spędzałam godziny przed lustrem, mając nadzieję, że w końcu powie, jak cudownie wyglądam, on rzucał jedynie "ładnie wyglądasz". Ale kochałam go. Kochałam tak mocno, jak nigdy nikogo wcześniej. I może właśnie dlatego, że był inny, bo nie obsypywał mnie codziennie komplementami, nie całował czule na początek spotkania i nie mówił, że mnie kocha.
|
Dodaj komentarz
