 |
|
Chyba błądzę wciąż, chociaż obrałem drogę,
|
|
|
|
Znowu nie wiesz czy to łzy czy to Bóg tworzy mozaiki.
|
|
|
|
Pięknie mówił o przeszłości potem niszczył siebie,
|
|
|
|
tam,gdzie przestawał człowiek być człowiekiem
|
|
|
|
człowiek,to musi wejść w krwiobieg
|
|
 |
|
Umieram tu z wolna. To miejsce mnie pożera, jest jak złowroga otchłań, która nie pozostawia po sobie nadziei na cokolwiek lepszego, dopuszcza się całkowitej destrukcji. Upadam. Leżę tu, łzy płyną po lodowatych płytkach podłogi. Muszę wstać. Muszę biec, tylko nie mam nóg. Nie działają, nie mają motywacji. Boję się. Nie mogę tu zostać. Zginę tu. Zaczynam się czołgać, nie mogąc wstać. Mija kilka sekund, kiedy pojawia się kolejny paraliż. Pójdę... pójdę, jeśli zapewnisz, że dogonisz moje kroki i znów poczuję ciepło Twoich dłoni.
|
|
|
|
"Pomimo wszystko, że żyjemy w takich czasach, najważniejsze jest to, co masz w sercu, dopiero później kasa."
|
|
|
|
Chcę położyć się koło Ciebie i po prostu opowiedzieć Ci o minionym dniu - słyszeć Twój śmiech i dopytywanie o coś z nutką niedowierzania, widzieć zdziwienie ustępujące rozbawieniu na Twojej twarzy. Obserwować Twoje oczy i słuchać jak podirytowanym głosem opowiadasz o rozegranym meczu, a jednocześnie uspokajająco mierzwić Cię po włosach. Przytulić się w końcu i słuchać Twoje serca, które być może stanowiłoby lekarstwo dla mojego łkającego teraz i bełkoczącego po cichu Twoje imię.
|
|
|
|
Nie zarzucaj mi tylko, że Cię ignoruję. Nie odbieraj tego tak. Zrozum, że po prostu, gdy znajdujesz się w zasięgu moich dłoni, staram się ograniczyć reakcję organizmu do dreszczu przebiegającego wzdłuż kręgosłupa i karcę się w sobie, bo mózg już analizuje bodziec posłania łez do oczu.
|
|
 |
|
Znowu się niszczę, w sumie to wychodzi mi najlepiej.
|
|
 |
|
ale wierzę, że to wszystko ma jakiś sens.
|
|
|
|
moje marzenia? właśnie pryskają, jak mydlane bańki.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
