 |
|
Tak pragnę życia, tak pragnę ufać, poradzić sobie,
Tak pragnę żyć, by wrzasku metropolis nie słuchać.
|
|
|
|
i co? Też chcę wierzyć w miłość, w coś, co da mi szansę.
|
|
|
|
Taka była przeszłość. teraz jest tych chwil przemoc. piszę to ze skarzonych pól swego serca.
|
|
|
|
Zatrzymajcie czas. ! ja wysiadam..
|
|
|
|
patrz. to jest czysta abstrakcja słów. irracjonalne i banalne za jednym razem.
|
|
|
|
nie mam recepty na jutro. nie narzekam.
|
|
|
|
Czasem myślę, że naprawdę wierzę. że jeszcze dam radę, że jeszcze wszystko się ułoży. musimy dać radę, nie ? mimo mocy rozumu, nie umiem znaleźć logicznego rozwiązania. labirynt myśli, droga w jedną stronę. ślepa uliczka w wielkim mieście możliwości.
|
|
|
|
Nigdy nie zrobiłabym jednej rzeczy. za żadną cenę, nie wtopiłabym się w tłum normalności.
|
|
|
|
`Popatrz jak ten czas, nieubłaganie mija
Jedno życie, jeden moment, jedna chwila`
|
|
|
|
.Czasem musimy zejść
do piekła w wyobraźni,
żeby nie trafić tam
w rzeczywistości.
|
|
|
|
moralność myli mi się z debilizmem.
|
|
|
|
`warto czasem usiąsc, zamknąc czyjąś dłoń w swojej dłoni..
nawet łzy wtedy będą smakowac jak szczęście`
|
|
|
|
Dodaj komentarz
