 |
|
Ja dla pana czasu nie mam, skąd bym miała brać ten czas, co ucieka i tak trudno go okiełznać? I już wyczerpany temat, nie, nie będzie pary z nas, chociaż para z nas by może była niezła.
|
|
|
|
Nie jestem uzależniona od alkoholu, tylko od szczęścia, a to, że alkohol daje szczęście, to już zupełnie inna sprawa.
|
|
|
|
Kiedy postanowiła się od niego zupełnie oddalić i zapomnieć o nim, wszystko z nim związane pchało się jej prosto przed oczy.
|
|
|
|
I choć czasem chciałabym Ci wpierdolić prosto w ryj, pierdolnąć stanowcze `spierdalaj` , napluć Ci na twarz, to nigdy tego nie zrobię, bo żyję w nadziei, że mnie jeszcze pokochasz.
|
|
|
|
Ciekawe co przed nami. Chce się przekonać. To dla Ciebie. Chciałam Ci powiedzieć, że zawsze będę Cię kochać.
|
|
|
|
Ludzie mówią, że nam zazdroszczą. To dziwne uczucie, które wyzwala we mnie wspomnienia sprzed czasów, gdy moja dłoń nie znała Twej dłoni. Uzmysławia mi, jak czułam się patrząc na szczęśliwą miłość, wypełzającą z każdej strony, samotnie pijąc herbatę.
|
|
|
|
On. Kilka literek imienia tak bardzo zmieniły jej światopogląd. Jego poczucie humoru, czasem drwiny były dużo ważniejsze niż komplementy innych. Uwielbiała dołeczki na jego twarzy, kiedy się uśmiechał. Jego śmieszny ton mówienia, jego ciepły głos, a zarazem pobudzający. Każde spotkanie, każda chwila, każde słowo było dla niej najważniejsze, najwspanialsze. Kochała go mimo i wbrew. Za wszystko. Nawet za to, co było złe.
|
|
|
|
Zapomniała o oddechu, kiedy dotknął ustami jej warg. Jego skóra pachniała oceaniczną świeżością, jak listopadowe wiatry i mgły. Ich pocałunek trwał całą wieczność, ale i tak nie dość długo. Kiedy rozdzielili się, zapatrzyła się w jego niebieskie oczy, widząc w nich odbicie własnych uczuć.
|
|
|
|
Widząc Twoje niebieskie oczy zacinam się jak stara płyta i ciągle powtarzam, jaka piękna dziś pogoda, chociaż pada deszcz.
|
|
|
|
Przestałam wierzyć w to, że to ma jakikolwiek sens, przestałam udawać, że jest mi dobrze, ewidentnie zaczęłam szlochać w poduszkę.
|
|
|
|
Czasami nad ranem, ciągle jeszcze pijana, budziłam się, drżąc z zimna i musiałam pójść do łazienki. Wracając, widziałam swoje odbicie w lustrze. Policzki poorane ciemnymi strużkami resztek po makijażu. Czerwone plamy zaschniętego wina, rozlanego na moje piersi, gdy ręce trzęsły mi się od łkania lub gdy byłam już tak pijana, że rozlewałam wino, podnosząc kieliszek do ust. Włosy przyklejone do czoła i szyi. I gdy widziałam to odbicie w lustrze, dostawałam ataku nienawiści i pogardy do siebie, do niego, do nas.
|
|
|
|
I nie liczy się to co ja czuję, ważne, że się świetnie bawiłeś.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
