 |
|
Najgorzej wiedzieć. Patrzeć i słyszeć cierpienie i nie odwracać wzroku, nie zapominać w biegu dni. Najlepiej marzyć i kraść chwile radosne, uciekać od ludzi luster, robić co chcemy udając, że nikt nie poniesie konsekwencji. Nie dobrze jest marnować życie, najlepiej wykorzystać je bo życie to suka. Tak długo grać, aby zapomnieć że jesteśmy aktorami, zgubić imię pomiędzy maskami. Nie płakać tylko tańczyć aż uśniemy uratowani nirwaną.
|
|
|
|
Wszystko mi jedno, niech boli, niech cieszy, cokolwiek, będę delektował się każdą emocją, która sprawia że ciągle żyję.
|
|
|
|
Jest taki moment kiedy już nie obchodzi nic, prócz tego aby ukraść trochę szczęścia. Poudaję życie, poudaję wspaniałego aby ktoś kochał, napisze do Ciebie piękne słowa abyś się uśmiechała, może ulegniesz, może nie, ta gra jest radością.
|
|
|
|
Prawie druga, tak trudno ściągnąć słuchawki, cisza przeraża salwami myśli niechcianych.
|
|
|
|
Tydzień temu nie nadążałem zadbać o wszystkie te relacje, które rozświetlały mi dni, a dziś? Czy można być bardziej sam? Kto spojrzy w oczy i zrozumie? Błąkając się między ludźmi będę grał, jak oni, człowieka sukcesu, bohatera, niezwyciężonego. Później usiądę i zastanowię się znowu jak uciec z tego życia.
|
|
|
|
Nie wiem gdzie iść, niosą mnie prądy, każdy podmuch porywa, byle dalej od wczoraj, byle nie pamiętać o jutro.
|
|
|
|
Próbowałem, tak, uwierzyłem, że damy radę, że jestem normalny ale ból budził mnie coraz częściej, coraz więcej uśmiechów grzęzło w dołku rozpaczy. Odwracałem głowę, tańczyłem, goniłem, śpiewałem aby oszukać siebie, że jest dobrze, wszystko dobrze. Szukałem przyjemności w szaleństwie, ale gonił mnie, wyrywał ze snu, zaskakiwał w chwilach ciszy, aż zabrakło kolejnych drzwi, nie starczyło sił by uciekać, udawać. W paru minutach zniszczyłem starania, wiara spalona w krzyku i złości. Nie ma czego zbierać, wszystko od nowa, podnoszę się z prochu i szukam łyków nadziei. Pustynia.
|
|
|
|
Co jest prawdą a co kłamstwem, czy słowa to tylko słowa, trening samego pisania zdań, które udają uczucia?
|
|
|
|
Wszytko jest tak bardzo dobrze, jak nigdy, to dlaczego tak bardzo boli gdy wypuszczę pytania z niepozornym oddechem, gdy myśli okrążą mnie aż brakuje tchu? Jakby nie było mnie w żadnym ze słów, wciąż tkwię w przeszłości, skulony i mały. Spójrz na moje mięśnie, na odważne czyny, zbudowałem je na bólu od którego uciekam. Nie potrafię, nocami wracam choć nie chcę, porankami zapominam i już nie wiem gdzie jest oszustwo.
|
|
|
|
Chciałabyś uciec gdy zobaczysz światło w oczach, to ja je zobaczę i nie cofnę się aż przekonamy się czym jest szaleństwo. Pochłonie nas i będziemy żyć, w końcu żyć.
|
|
|
|
A po tym nie będziemy tacy sami, nie będzie powrotu do świata śmiertelników. Pożegnamy się tylko na niby, dla pozorów potrzebnych by inni spali spokojnie gdy sami nicami będziemy wić się z tęsknoty za ciałami zgodnymi z duszą.
|
|
|
|
Szaleni nie boją się szaleństwa, dlatego tak podoba mi się ta wizja spotkania. Spotkać kogoś kto też się niczego nie boi, kto chce więcej, bez względu na koszty, kto chwile wymienia na wieczność.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
