|
Była miłą, młodą dziewczyną o przeciętnej urodzie. Wierzyła w szczęście, radość, miłość, prawdę. Kochała ludzi i była pewna, że może na nich polegać [...]. I spotkała Go na swej drodze. I zaufała, pokochała. Uzależniła się od jego brązowo-rudych oczu, zapachu jego perfum. Była szczęśliwa, a za razem usilnie walczyła z jego nałogiem. Nie chciała, żeby brał, bała się, że go straci. Robiła wszystko co tylko mogła, tak jej się przynajmniej wydawało. Po miesiącach walki przegrała. Przegrała z kretesem. Nie miała szans. Długo leczyła serce poorane zardzewiałym gwoździem. "Czas leczy rany" - pomyślała. Teraz, gdy spotyka go na ulicy, nie czuje nic. Żadnej nienawiści, smutku, radości. Nic. Żałuje tylko człowieka, który kiedyś był ideałem oraz ideału, który został pokonany przez dragi. A mijając Go powtarza sobie "Boże, co ja w Nim widziałam"
|
Dodaj komentarz
