|
Uderzenie zimna sparaliżowało mnie w każdym milimetrze mojego ciała,dreszcze. W słuchawkach słyszę ulubione melodie,które odprowadzają mnie na ławkę w parku,jestem tam tak często,że odważę się nazwać ją tą moją.To na niej wylewam łzy i biję się sama z sobą,ściskam pięści patrząc w niebo i daję upust emocjom.Gdy kiedyś będziesz mnie szukał, znajdziesz mnie tam, jestem pewna, mroźnym zimowym popołudniem, samą przemarzniętą, tam, dokładnie. Powolutku stawiam kroki chowając do kieszeni dłonie, skóra spierzchnięta od ujemnej temperatury odbiła się na jej powierzchni. Głęboki wdech, para z ust, tak bardzo to lubię,robię tak całą drogę pomimo bólu w gardle. Drogę oświetlają mi złote latarnie i odcięcie się od świata tego tutaj,moja rzeczywistość ograniczona w słuchawkach i moje myśli,boli.Pocieram dłoń o dłoń i myślę o tym,że moje uczucie są nicością,zamkniętą w szklanej kapsule pozostawionej w stanie hibernacji,która wraz z pierwszym śniegiem została przypieczętowana jedną łzą na policzku.
|
Dodaj komentarz
