 |
|
Bo ja lubię do Ciebie pisać. Z różnych powodów. Między innymi dlatego, że chcę, żebyś wiedział, że myślę o Tobie. To dość egoistyczna pobudka, ale nie mam zamiaru się jej wypierać. A myślę dużo i często. Właściwie myśli o Tobie towarzyszą mi w każdej sytuacji. I nie masz pojęcia, jak bardzo jest mi z tym dobrze. A przy okazji wymyślam różne rzeczy. Z którymi też przeważenie jest mi dobrze. Bo bardzo wysoko cenię fakt, że zaistniałeś w moim życiu.
|
|
|
|
I będę sobie wyobrażać, że każdy uśmiech który u Ciebie zauważę jest właśnie dla mnie. Nieważne czy to będzie prawda czy nie, liczy się to, że przynajmniej Ty jesteś w stanie się uśmiechnąć.
|
|
|
|
Kiedyś zrozumie.. Może wróci.. Ale czy ona będzie czekać? Może ktoś już Go zastąpi? Może.. Ale tak naprawdę uczucia wielkiej miłości nigdy do końca się nie wypalają.. Ona zawsze będzie do Niego coś czuć i mieć tą cholerną słabość
|
|
|
|
Trzeba być wielkim przyjacielem i mocnym przyjacielem, żeby przyjść, przesiedzieć z kimś całe popołudnie tylko po to, żeby nie czuł się samotny. Odłożyć swoje ważne sprawy, poświęcić całe popołudnie na trzymaniu kogoś za rękę.
|
|
|
|
o co byś zapytał gdybyś miał ostatnie pytanie ?
|
|
|
|
uwielbiam gdy przytulasz mnie tak z całej siły, prawie mnie dusząc. uwielbiam gdy podnosisz mnie i mówisz, że jestem twoim malutkim miśkieem. uwielbiam gdy patrzysz mi w oczy. uwielbiam gdy przytulasz mnie tak jak tylko ty potrafisz i delikatnie jeździsz noskiem po mojej szyi i mówisz, że zapachu moich perfum nigdy nie zapomnisz..
|
|
|
|
Mógłbyś mnie kochać.W mych oczach widzieć gwiazdy, we włosach iskrzące się promienie słońca,w uśmiechu prawdziwe diamenty. Byłabym tylko Twoim skarbem.Przytulałabym Cię bez powodu, całowała czule gdybyś tego potrzebował i uśmiechała się ładnie, gdybyś przechodził obok mnie z miłością wypisaną w oczach.Mógłbyś.
|
|
|
|
Trzymając się za ręce biegli przez park jak małe dzieci. Zadowoleni z życia cieszyli się sobą. Każdą chwile spędzoną razem uznawali za ósmy cud świata. Uwielbiali pokazywać ludziom, że cieszą się swą jakże nienaturalną miłością.
|
|
|
|
"A potem - wyszeptał - powiedziałaś przez sen moje imię. Tak wyraźnie, że pomyślałem najpierw, iż się obudziłaś. Przewróciłaś się jednak na drugi bok, wymamrotałaś moje imię jeszcze raz i westchnęłaś. Zalała mnie fala.. sam nie wiem czego. To było niesamowite uczucie"
|
|
|
|
Usiedli razem, a ona zaczęła opowiadać mu o wszystkim, o tym jaka jest zdołowana, o tym wszystkim co ją męczy, co nie daje jej zasnąć i wyrywa ją z najgłębszego i najpiękniejszego snu, otworzyła sie po raz pierwszy.. a potem wstała i znów zaczęła udawać że jest dobrze.
|
|
|
|
On. Kilka literek imienia tak bardzo zmieniły jej światopogląd. Jego poczucie humoru, czasem drwiny były dużo ważniejsze niż komplementy innych. Uwielbiała dołeczki na jego twarzy kiedy się uśmiechał. Jego śmieszny ton mówienia, jego ciepły głos a zarazem pobudzający. Każde spotkanie, każda chwila, każde słowo było dla niej najważniejsze, najwspanialsze i jedyne.
|
|
|
|
Przytul mocno i nie bój się, bo moje kości nie są ze szkła, przytul i nie myśl już o niczym. Żyj tą chwilą, która jest dla mnie czymś wyjątkowym. Unieśmy się razem i obiecaj mi, obiecaj, że już nigdy nie wypuścisz mnie ze swoich ramion.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
