 |
|
Ale nie wie nikt wśród żywych
czy ten szlak, to szlak prawdziwy.
|
|
|
|
Więc po śladach cudzej krwi
wiedzie wąski ślad na szczyt.
|
|
|
|
I dopiero krew rozlana
wskaże, gdzie jest szklana ściana.
|
|
|
|
Nawet tym, co na jej zboczach
szczyt się nie odbija w oczach.
|
|
|
|
A zachód pewnie jest tam,
gdzie słońce zachodzi nam.
|
|
|
|
Więc uciekamy ścieżkami drogami,
a rudy mętny pył gęstniał pod nogami.
|
|
|
|
Mocniej wtuli się w koc,
w czarnej godzinie.
Nie policzy tych łez -
zostały w kinie.
|
|
|
|
Z krucyfiksu co noc
patrzy się na nią.
Kiedy składa na pół
sukienkę tanią.
Nie powie nic kiedy znów
włoży ją rano.
Wszystko już o niej wie
tani stróż anioł.
|
|
|
|
Nie fajnie jej z tym.
Nie pytaj czy jej fajnie.
|
|
|
|
Dobrze wie już, że My
się nie dzieli przez trzy.
|
|
|
|
Snów dziwnych jej pięć, jak palców jej pięć u dłoni każdej. Ściera swój uśmiech ze starych zdjęć, jego uśmiechu część głodne oczy nakarmi. :3
|
|
|
|
Pożegna ją dym ze świec,
popiół w kominie.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
