|
Jak każdej nocy stał obok i patrzał na jej łzy. Chciał dotknąć jej policzka ale tylko duchem był. Usiłował jej powiedzieć, że ma żyć, że musi być, że kocha ją, że widzi i jest cały czas. Poczuł ból, zawsze tak było, kiedy ją boli, jego też - jak żyłem też tak było - pomyślał. Położyła się na łóżku i zwinęła w kłębek a on jak zwykle kleknął przy jej łóżku i nucił wolną uspokajającą melodię wiedząc, że i tak go nie słyszy. W pokoju był bałagan, wszędzie walały się książki i kartki. Na biurku i parapecie zaschnięta krew mówiła mu, że ona sprawia sobie ból, tak bardzo cierpi. Po jego twarzy popłynęły łzy i z zaskoczeniem stwierdził, że dusza też potrafi płakać, bardziej ludzko niż by przypuszczał. Przyłożył dłoń do jej policzka i złożył delikatny pocałunek. Przepraszam - szepnął tylko raz a ona skrzywiła się przez sen jakby go usłyszała.
|
Dodaj komentarz
