 |
|
Co mną kierowało... nie wiem... nie chcę tego tak zostawić,
Jeśli tylko mi pozwolisz... spróbuje wszystko naprawić...
|
|
|
|
Ja i Ty... Kochanie... mało dzieli nas więcej nas łączy,
|
|
|
|
Otrzyj łzy... Kochanie... każda burza przecież kiedyś się kończy,
|
|
|
|
Po prostu jest mi wstyd... Przepraszam...
|
|
|
|
Za dużo powiedziałam, nie myśląc o przykrości...
|
|
|
|
Smutna twarz, zapłakane oczy,
Trudne dni, między nami....
|
|
|
|
Mówię niby do Ciebie .. nieważne , że wiem że jesteś daleko .
Potrafię sobie wyobrazic jak siedzisz obok , jak mnie słuchasz ,
to coś na wzór monologu głuchego .
|
|
|
|
a najgorsze było to, że wszędzie widziała i słyszała jego imię.
W kalendarzu, w napisach końcowych tasiemcowego serialu,
jako nazwa nowej firmy ze ściereczkami do naczyń,
na książkach, w swoim zeszycie,
w swojej głowie.
|
|
|
|
wiesz, najgorsza jest ta myśl, że już nic nie będzie nasze.
żaden dzień, żadne miejsce, żadne godzina.
zupełnie nic.
|
|
|
|
Mówisz, że jego odejście mnie nie zmieniło? Racja. Jestem taka jak zawsze. Wstaje rano i pije czarną kawę. Wychodzę do pracy. Wracam. Czasem pójdę do kina, na spacer. Jem kolacje. Wieczorem czytam gazetę. Kładę się spać. Tylko... to wszystko pozbawione jest sensu. Bo nie ma go przy mnie. Rozumiesz?
|
|
|
|
bez pozwolenia nazwałam Cię miłością mojego życia
|
|
|
|
Kocham Cię - powiedziała. Nic nie może tego zmienić. Straciłam Cię wiele r
|
|
|
|
Dodaj komentarz
