 |
|
Wydawało mi się, że jestem wolna, bo robię to, co chcę. Dziecinne marzenia.#
|
|
|
|
Wydaje mi się, że nie mogę istnieć. Zgubiłam się na drodze do życia. Co było wcześniej? Kawałek dzieciństwa, wolno – nie wolno, zakazy, nakazy. I wielki bunt. I całkowita przegrana. A w końcu triumf dorosłych: „a nie mówiłem?” Pozostał zapach sal szpitalnych, twarze chorych psychicznie i nienawiść do świata, ludzi, życia. I chęć samounicestwienia.#
|
|
|
|
Wydaje mi się, że byłam szczęśliwym małym dzieckiem. Dlaczego później tak się wszystko potoczyło?#
|
|
|
|
Wybrałam życie więc trzeba być konsekwentnym. #
|
|
|
|
W ten dzień chciałabym zmienić stan materii i stać się mgłą.
|
|
|
|
W te cudowne noce rozbudzają się wieczne tęsknoty za miłością. Lękam się bliskości. #
|
|
|
|
Uśmiecham się do siebie. Czuję, że jest mnie więcej we mnie.
|
|
|
|
Umiem już mówić bez słów, tylko kto mnie zrozumie?
|
|
|
|
Trzeba tylko pokochać siebie, wyzbyć się nienawiści do świata.
|
|
|
|
To śmierć drażni się ze mną, zamiast zabrać mnie w krainę doskonałości
|
|
|
|
Tak już ma być zawsze: poranek, gdy nie chce się wstawać, zmierzch, kiedy nie chce się jeszcze umierać, wieczór pełen obaw, niekończące się noce udręk. Już płakać nie potrafię, chyba nie potrafię. A kochać? Gdzie podziało się moje uczucie miłości? Boże, co ja z sobą zrobiłam.
|
|
|
|
Świata nie da się zmienić, ale zawsze można zmienić siebie.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
