 |
|
coś po środku mnie umiera, na granicy 3, a 6 żebra.
|
|
|
|
Nie zapomnij podłączyć mnie pod respirator jak będziesz odchodził.
|
|
|
|
Zanim zgaśnie Słońce,
Nim dogoni nas poranny wiatr
Układaj mnie bez końca
Od początku jeszcze raz
|
|
|
|
Z deszczu strug i słonecznych chwil
Z wyrazistych barw, niewyraźnych min,
Ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie
Z resztek dnia wczorajszego snu,
Z chaotycznych myśli i prostych słów,
Ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie
Z ciszy nocy, z hałasu dnia,
Z moich wszystkich obaw, wypitych kaw,
Ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie
Z rannych rozmów, leniwych dni,
Z przeczytanych wierszy, ulubionych płyt,
Ułożysz mnie, w całość ułożysz mnie
|
|
|
|
I wiesz co lubię najbardziej? Gdy przechodzisz obok mnie, i uśmiechasz się do mnie.. Wtedy nic innego mnie nie interesuje. Masz taki piękny uśmiech..
|
|
|
|
Ja już nie wiem, co jest ważne, z czym powinnam dać sobie spokój.
|
|
|
|
Nawet jesli jesteś aniołem i tak znajdzie się ktoś, komu przeszkadza szelest Twoich skrzydeł
|
|
|
|
Towarzyszu podróży, zbudowałeś byt swój zasklepiając, jak termit, wyloty ku światłu i zwinąłeś się w kłębek w kokonie nawyków, w dławiącym rytuale codziennego życia. I choć przyprawia Cię on co dzień o szaleństwo, mozolnie wzniosłeś szaniec z tego rytuału przeciw wichrom, przypływom, gwiazdom i uczuciu. Dość trudu Cię kosztuje, by co dnia zapomnieć swej kondycji człowieka. Teraz glina, z której zostałeś utworzony wyschła i stwardniała. Nikt już się nie dobudzi w Tobie astronoma, muzyka, altruisty, poety, człowieka, którzy zamieszkiwali może Ciebie kiedyś."
|
|
|
|
Nie chciałam umrzeć, jedynie prowokowałam śmierć. Nie otrułam się. Bóg umiera, jeśli go nie kochamy, ale ja nie umarłam, choć nikt mnie nie kochał.
|
|
|
|
Na pewno znasz takie noce, ten destrukcyjny moment, w którym każda myśl waży grubo ponad tonę.
|
|
|
|
Znasz na bank kogoś, z kim chwilę trwają zbyt krótko, że nawet całe życie to za mało.
|
|
|
|
po raz pierwszy od wielu miesięcy ktoś patrzył na nią , nie jak na przedmiot , nie jak na piękną kobietę , lecz w sposób nieuchwytny , jakby przenikał na wskroś jej duszę , jej strach , jej kruchość , jej niezdolność do walki ze światem nad którym pozornie dominowała , choć tak naprawdę niczego o nim nie wiedziała ...
|
|
|
|
Dodaj komentarz
