 |
|
-to może się spotkamy
- o nie! nie!
-dlaczego?
-bo gdybym tylko spojrzała na Ciebie niczego nie umiała bym odmówić.
|
|
|
|
i zapytał "mogę cię teraz pocałować?" a ja pomyslałam `żebyś to ty zapytał, a ja umiała wtedy się oprzeć...
|
|
|
|
nie mów mi że się boisz
bo wpadnę w panikę
nie mów mi że się łamiesz
bo i ja się złamię.
|
|
|
|
i wiesz, zastanawialam sie dzisiaj, czy umiała bym cię jeszcze raz pokochać, być z tobą i ci ufać.
i wiesz, doszłam do wniosku, że wolę tęsknić, niż drugi raz być zraniona.
|
|
|
|
pamiętasz...ja pamiętam doskonale
ten smak upokorzenia
kiedy uderzyłeś mnie w twarz, przy wszystkich.
ja pierdolę, nie ogarniesz tego, co wtedy poczułam, a co zakryłam śmiechem.
|
|
|
|
jedyne co powinnam była powiedzieć, to -NIE
a jedyne co byłam w stanie wydusić to -TAK
bo zapytałeś o wszystko w chwili, w której traciłam grunt, i bałam się o cokolwiek.
|
|
|
|
ach, rozumiem Cię.
jest ode mnie ładniejsza, pewnie mądrzejsza i zawsze śmieje się z Twoich żartów. ja taka nie byłam, prawda? byłam ładna, ale nie do końca, mądra, ale trochę głupiutka, i wolałam sama opowiadać żarty niż głupkowato śmiać się z Twoich.
|
|
|
|
bo ty jesteś taki inny. Jak gdyby Bóg zagapił się przy tobie na chmurę i dał ci wszystkiego więcej. Więcej smutku. I więcej szczęścia. Wszystko masz wrażliwsze. I słuch, i wzrok, i skórę. Tak inaczej dotykasz, jak gdybyś chciał wyczuć każdą moją molekułę i zapamiętać na zawsze. A potem opiszesz mi to wszystko tak pięknie w e-mailu i ja się tym zachwycę. Bo ty jesteś taki inny, [...]. Po prostu inny. [...], słyszysz mnie?
|
|
|
|
Podarowałeś mi coś, co nawet trudno nazwać. Poruszyłeś we mnie coś, o istnieniu czego nawet nie wiedziałam. Jesteś i zawsze będziesz częścią mojego życia. Zawsze
|
|
|
|
nasz smutek- w zależności od swych rozmiarów -czyni nas mniej, lub bardziej szlachetnymi.
|
|
|
|
Pokaż komentarze (1)
