 |
|
chujowe uczucie być dla siebie nikim, z każdym dniem coraz bardziej marzyć o zniknięciu do miejsca, z którego nie ma szansy na powrót. | endoftime.
|
|
|
|
pomimo tego, że mamy za sobą przeszłość, że jesteśmy dla siebie już nikim to dzisiaj, zdałam sobie sprawę, że mogę liczyć na Niego w każdej chwili. to On narażając siebie, swoje życie obronił mnie. to przeze mnie leży teraz w szpitalu i musi walczyć z bólem. gdybym mogła to stanęłabym teraz nad jego łóżkiem i ze łzami w oczach powiedziała, jak cholernie jestem Mu wdzięczna za to co dla mnie zrobił, jak bardzo przepraszam Go za wszystko co zrobiłam, za to że przeze mnie tam jest i jak bardzo dziękuję, że był wtedy obok. | endoftime.
|
|
|
|
pamiętasz co mi obiecałeś? że pomimo wszystko i wszystkich będziesz przy mnie, że cały czas będziesz trzymał mnie za rękę i nigdy nie puścisz. | ponadwszystko.
|
|
 |
|
Mamy brąz! Dziękujemy! ;D
|
|
|
|
Boję się.. Boję się, bo wiem, że jeśli wróci, stanie przede mną, spojrzy mi w oczy, dotknie mojej dłoni - wymięknę.. Po raz kolejny. | nieracjonalnie
|
|
|
|
obiecuję, że jeśli będzie taka konieczność to stanę na przodzie i wezmę to wszystko na siebie, na własne życie, broniąc człowieka dla którego jestem w stanie zrobić więcej niż dla pozostałych, dlatego że jest dla mnie kimś, kto był zawsze dając mi nadzieje, na lepsze jutro. | endoftime.
|
|
|
|
Zamknęłam w sobie przeszłość. Twoje słowa, gesty, spojrzenia, uśmiechy, wszystkie chwile spędzone obok. Jeszcze boli, ale do wszystkiego z łatwością się przyzwyczajam, sam wiesz. | nieracjonalnie
|
|
|
|
bo życie polega na wyborach. cholernie trudnych wyborach. | nieracjonalnie
|
|
|
|
Brakuje mi Go. Nie chcę zaprzeczać. Nie chcę dłużej kłamać, udawać, nie chcę być cholernie silną. Chcę Jego. Chcę by był, chcę czuć, że jest obok. | nieracjonalnie
|
|
|
|
Przeszło mi.. Czasem jeszcze wspominam te wieczory, kiedy byłeś blisko. Tajemnicze spojrzenia, uśmiechy, pocałunki.. | nieracjonalnie
|
|
|
|
pamiętam tamten sierpniowy wieczór, kiedy przyszedł po mnie i chciał abym wyszła. usiedliśmy tak na pobliskiej ławce, a On zapitym głosem próbował wytłumaczyć mi dlaczego to wszystko tak właśnie się skończyło, dlaczego nie ma już nas, a jak bardzo chciałby cofnąć czas. nie potrafiłam w ciągu tych kilku chwil tak po prostu mu zaufać, gdy nagle zrobiło się zimno, zdjął swoją bluzę i przykrył mnie swoim zapachem, mówiąc że nie chce, żebym przez niego była przeziębiona. po chwili powiedział, że chce abym wiedziała, że dla Niego to wszystko liczyło się zawsze, lekko przytulił i odprowadził pod same drzwi domu, zostawiając mi bluzę, odszedł. nie powiedziałam nic, a gdy teraz kolejnej chłodnej nocy siedzę otulona w Jego zapachu który zostawił na niby błahym ciuchu, którego nie chciał z powrotem, uświadamiam sobie, że nieważne było wtedy to, że był wstawiony bo to nie zmieniało tego co czuł, a czuł na serio. | endoftime.
|
|
|
|
Pokaż komentarze (1)
