 |
|
Wy dwoje kiedyś się kochaliście. I razem byliście nie do pokonania. A teraz gdy zwróciliście się przeciwko sobie to tylko kwestia czasu aż zniszczycie się nawzajem.
|
|
 |
|
Raniąc osoby które kochasz, ranisz siebie dwa razy mocniej.
|
|
|
|
Robimy wszystko, by odbudować zaufanie. Lecz zdarzają się rany tak głębokie, rozczarowania tak poważne, że nie można naprawić tego, co zostało zepsute. A kiedy tak się stanie, można tylko czekać...
|
|
|
|
Uzależniona od muzyki, obojętna na świat i ludzi wariatka. Ciągle chodzi ze słuchawkami w uszach i książką, kiedy tylko może wymyka się do swojego pokoju. Wieczorem siada w fotelu babci z gorącą herbatą, nocą nie śpi, rano wstaje wraz ze wschodem. Płacze rzadko, ponieważ jest silna, albo po prostu zobojętniała. Widzę ją w lustrze każdego dnia. Patrzy na mnie wtedy wyzywająco podkrążonymi, brązowymi oczami, a ja mam wrażenie, że dostrzegam w nich też złoto. Jej bladą twarz okalają czarno-brązowe, lekko pofalowane włosy, a ja myślę, iż jest za oknem jesień. W rzeczywistości jest tam tylko czasem
|
|
|
|
… przecież Cię znam. - mylisz się. Znałeś mnie miesiąc temu. Od tego czasu bardzo się zmieniłam... po czymś takim każdy by się zmienił.
|
|
|
|
Przepraszam przyjacielu za wszystko co było źle, za każdy moment, w którym łapałeś mnie za ręke i wyciągałeś z największego gówna. Gdy nigdy nie wątpiłeś, mimo wszystko. Za to, że jeszcze wymagam od Ciebie tego, żebyś był na każdym kroku i zawsze obok, a Ty to robisz. Jesteś i za to przepraszam, że musisz trwać przy tak beznadziejnym człowieku jak Ja. Jednak to, że posiadam takiego człowieka czyni mnie również najbardziej wyjątkowym spośród wszystkich. Przepraszam, za te humory, i że moczyłam Ci rękaw, i przyprawiałam tylu nerwów. Przepraszam i dziękuje. Dziękuje za to wszystko, nigdy nie odchodź. Teraz kurwa musisz być ze mną - teraz, gdy mnie samej ze sobą nie ma, jasne?
|
|
|
|
Co stoi na przeszkodzie, osobie, która nie ma nic do stracenia?
|
|
|
|
Pytasz mnie, po co ludzie kłamią? Więc wyobraź sobie, że wiedzą o Tobie wszystko, że każdemu z nich opowiedziałaś swoją historię, każdy widział twoje blizny, zna twoje najskrytsze myśli i pragnienia... Jak by Cię postrzegali? Uciekli by z krzykiem, czy zamknęli by Cię w pokoju pozbawionym klamek? Czy potrafiliby Cię kochać?
|
|
|
|
Nikt by nie uwierzył, jak mnóstwo łez mieści się w kobiecych oczach.
|
|
|
|
Straciłam to. Spieprzyłam sobie własne życie. Zaprzepaściłam marzenia, zgubiłam oddech, aż w końcu straciłam własne serce, a rozum, jak na złość, zamieszkuje swoje stałe miejsce i szydzi ze mnie wypominając mi moją lekkomyślność i naiwność. Moją wiarę w ludzi i w jego słowa. Kretynka.
|
|
|
|
Nie wiem, kim jestem i dlaczego Ciebie nie ma.
|
|
|
|
Czasem tak mnie to wszystko męczy, że nawet nie mam siły źle się czuć.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
