 |
|
Przyjaźń? nigdy na siłę jej nie chciałem zdobyć, wierz mi
Na prawdę jest niewielu którzy są na prawdę wieczni
Dręczy mnie to do dzisiaj, czasem mam koszmary senne
W sumie wyszło mi na plus, doświadczenie jest bezcenne
Zbawienne okazało się wiesz prawdy wyjście na jaw
Gdyby przecież nie to nieszczerość by tryumfowała
Ja z dala takich ludzi trzymam na dystans, manipulatorów
Pseudo aktorów pozbawionych honoru
Ta, przyjaciel winien wspierać cię co dzień, być zawsze przy tobie
W wyjątkowych sytuacjach skoczyć za tobą w ogień
Nie zdradzać powierzonych sekretów, doceniać
Nie jak te świnie, które próbują zniszczyć nasze marzenia
Które rosną w siłę, znowu, sztama to dowód
Dzięki niej jesteśmy silniejsi mając więcej wrogów
Trafi swój na swego, jeżeli nie my to los ich skarci
Zostanie po niech tyle ile byli warci
|
|
 |
|
Nie zauważy żadne żywe stworzenie, gdy ludzkość wyda ostatnie tchnienie i nawet wiosna, gdy się obudzi o świcie nie dojrzy, że oddaliśmy życie.
|
|
|
|
Tylko miłość wie, jak to robić aby dając innym, samemu się bogacić.
|
|
|
|
Nie ma pośpiechu. Jeśli coś jest nam przeznaczone, wydarzy się – we właściwym czasie, z odpowiednią osobą i z dobrych powodów.
|
|
|
|
Wybaczenie to zapach, który fiołek zostawia na pięcie, która go zdeptała.
|
|
|
|
Zanim wkroczysz na drogę zemsty, wykop dwa groby.
|
|
|
|
Chowanie urazy jest jak picie trucizny w nadziei, że zabija ona kogoś innego.
|
|
|
|
Nie ścigaj człowieka, który postanowił od Ciebie odejść. Nie proś, żeby został. Nie błagaj o litość. On pojawił się w Twoim życiu tylko po to, żeby obudzić w Tobie to, co było uśpione. Muzykę, z której nie zdawałeś sobie sprawy. Jego misja jest zakończona. Podziękuj mu i pozwól odejść. On miał tylko poruszyć strunę. Teraz Ty musisz nauczyć się na niej grać.
|
|
 |
|
Przychodzi tu. I pisze. Zbłąkana dusza. Pragnąca, by ktoś ją wysłuchał. Zbyt nieśmiała, by poprosić o to głośno. Przepełniona obawami, że w bezpośredniej konfrontacji spotka się z odrzutem. Szyderczym śmiechem, który wykpi jej nadzieje na zrozumienie.
|
|
|
|
Irracjonalne jest to, że pojawiam się tu znienacka, po półtora roku, żeby napisać jedynie te kilkadziesiąt słów i na nowo zniknąć. Jestem osiem lat starsza, niż w momencie, kiedy pojawiły się tu moje pierwsze teksty - i pewnym faktem jest to, że ta strona i ten profil wciąż we mnie żyje, jako początek czegoś, co mocno mnie kształtowało i budowało jako człowieka. Czuję się tak jakbym chodziła po opuszczonym cmentarzu, gdzie leży tylko to, co materialne, ale tak wyraźnie odczuwasz to, co wewnątrz... :)
|
|
|
|
Dodaj komentarz
