 |
|
now u just somebody that i used to know.
|
|
 |
|
a dziś? jesteśmy dwójką zupełnie obcych sobie ludzi. nie rozmawiamy, nawet się do siebie nie odzywamy. nie wiemy o sobie kompletnie nic. najzwyczajniej w świecie zjebaliśmy sprawę, bracie.
|
|
|
|
pewne rzeczy trzeba po prostu przeboleć, żaden Przyjaciel ani czekolada nie wystarczą.
|
|
|
|
niektóre myśli, jak głębinowe wraki, nigdy nie powinny wypłynąć na powierzchnię.
|
|
|
|
nie można spać, gdy jest się pełnym uczuć, których nie da się wypowiedzieć słowami.
|
|
|
 |
Grasz na moich uczuciach, jak nikt inny. Niby jesteś, a jednak Cię nie ma. Odezwiesz się raz na jakiś czas i tyle. Nie ma już tych całonocnych rozmów, po których ciężko było rano wstać, ale po których robiło się jakoś lżej na duszy. Nie ma już tych głupich rozmów o byle czym. Teraz ja mam swój świat, a Ty swój. Trochę przykre, że dwóch ludzi, których niegdyś tak dużo łączyło, teraz zachowują się, jakby byli dla siebie zupełnie obcy... [samoczynnie]
|
|
 |
|
ile trzeba czekać na coś co się nigdy nie wydarzy?
|
|
|
|
Odkąd ostatnio gadaliśmy spotkałem Cię przelotem w sklepie i może lepiej, bo nie do końca wiem co mógłbym Ci powiedzieć. Z tamtych obietnic został pył, który rozsypał czas po glebie Czytaj, że nie zostało nic, dlatego nie ma już mnie i Ciebie. Nie ma co gadać, po co udawać, że jeszcze coś nas łączy? Zdjęcia do pieca, nie ma co czekać, sprzątnij ten pierdolnik i pokaż, że mnie kochasz, odwróć się i ruszaj w pościg. / diox
|
|
|
|
Dodaj komentarz
