 |
|
Serce musi bić na święto, na śmierć, na trwogę,
Serce musi być dzwonem w piersiach.
Serce musi być młode, nawet gdy masz skronie ze srebra,
Serce musi bić źródłem szczęścia.
Niech bije.
|
|
|
|
Szukam możliwości ekspresji.
Miasto tętni życiem, ale to tylko ruch mięśni.
Muszę czuć we krwi puls, a nie siłą inercji
Kulić ogon kiedy krzyczą: „Biegnij”.
Pieprzyć!
|
|
|
|
A to wspomnienie to jak staliśmy razem w parku
Skurwiały banał, mój oddech na twoim karku
To nie był banał, to było dla nas jak cud
|
|
|
|
Drżenie ręki, to nie ty, to nie my, to nie moje łzy
Bezradny wobec czasu jak zawsze
Wiemy że to nie możliwe, na chuj mówimy na zawsze?
|
|
|
|
Ty to ja, ja to ty, alkoholik-hipokryta gdy
Nasze łzy to jedyna różnica i
Nie ma nic, nie ma dziś, nie ma teraz
Mam tylko ten list, chodź to nie ma już znaczenia
Adresat X, podpisano anonimem
Post Scriptum, Otuliłem ciszę
|
|
|
|
Może kłamię jak z nut by znaleźć ziarno prawdy
Choć milczę jak grób, gdy nie jesteś prawdy warty
i kładę karty na stół, nie mam nic do ukrycia
Wyprzedając złe wspomnienia jeszcze za życia
|
|
|
|
Znów oplecie wargi drut kolczasty jakby trud
Mej walki |niósł o bruk?| stan pogardy cud
Euch zapałki trawi wszystko na swej drodze
Topię w sercach lud a nie mogę znaleźć ognia w sobie
|
|
|
|
Szał skradł mi spokój wypuszczając z garści
Gwiazdy co w amoku zagłuszają ból nostalgii
|
|
|
|
Bez powrotu, udać się w ostatnią podróż
Po zmroku w ogniu naszych ciał, spalić świat na popiół
|
|
|
|
Zatracić słowa, gdzieś koło nas, zrozum
By dać dowód a w ramionach zacząć jeszcze raz od nowa
|
|
|
|
Daj mi tylko chwilę, cała wieczność skona
By w dłoniach schować winę, pochować ten dysonans
|
|
|
|
Powiedz, kochasz? Czy tylko czasem lubisz płakać?
Daję ci emocje w ratach, to jak rana i sól
Niedługo wracam, czekasz? Podpisano - Ból
|
|
|
|
Dodaj komentarz
