 |
|
Jeśli kogoś kochasz, to walczysz o tego kogoś do końca. Nie poddajesz się, nie mówisz "nie mam szans". Nie boisz się, że ktoś Cię wyśmieje. Jeśli tak nie jest, to może po prostu nie wiesz, co to znaczy kochać?
|
|
|
|
Chciałabym tak po prostu do Ciebie przytulić się. Powiedzieć coś, cokolwiek, bo rozmawiać z Tobą chcę. Chwycić Twą dłoń i nie puszczać z rąk, być blisko przy Tobie. Chciałabym tak zatęsknić znów wiedząc, że tęsknisz też...
|
|
|
|
Ta miłość przenika przez skórę do mięśni i kości, które zaczynają odtąd istnieć boleśnie. Nie boleć. Istnieć boleśnie - to znaczy, że podstawą ich istnienia był ból.
|
|
|
|
Bo w prawdziwym życiu miłość musi być możliwa. Nawet jeśli nie od razu wzajemna, miłość zdoła przetrwać jedynie wtedy, jeśli istnieje iskierka nadziei - bodaj najmniejsza, że zdobędziemy z czasem ukochaną osobę.
|
|
|
|
Gdy szukam wspomnien, które trwaly slad pozostawily we mnie, kiedy podsumowuje godziny,
które mialy dla mnie znaczenie, odnajduje nieomylnie to, czego zadne bogactwo nie zdolaloby mi
zapewnic: nie mozna kupic przyjazni czlowieka zwiazanego z nami na zawsze doswiadczeniami zycia.
|
|
|
|
Był melancholikiem i rozkoszował się
własnym smutkiem jak czymś nieznanym ,
wyjątkowym i wspaniałym .
|
|
|
|
Był melancholikiem i rozkoszował się
własnym smutkiem jak czymś nieznanym ,
wyjątkowym i wspaniałym .
|
|
|
|
I to jest ten moment kiedy mam ochotę biec choćby na bezdechu, biec.
|
|
|
|
'Chciałabym uciec do Ciebie
Jak Kopciuszek
I pozostawić jedynie maleńki pantofelek tęsknoty.
Chciałabym, żebys zachował go
Na pamiątkę.
Mnie nie szukaj bo nie znajdziesz
Ja nie istnieję
Jak Kopciuszek..'
|
|
|
|
To on zawsze był tym od gadania, pocieszania i mówienia, że wszystko będzie "zaj**iste jak stepujące misie"
|
|
|
|
Podobno przebaczenie to największa zemsta. Kiedy ktoś, kogo kochasz, wbija Ci noże w plecy, za każdym razem jakaś cząstka łączącej Was więzi umiera. nie od razu, ale stopniowo, aż do momentu kiedy nic Was nie łączy. Potem pozostaje tylko ból i powracające wspomnienia, o których nie sposób zapomnieć.'
|
|
|
|
po pierwsze, Zuza była dorosła. I sama jak palec. Owszem, miała gdzieś resztę ręki, ale właśnie ??? miała ją gdzieś. Duże, brązowe oczy Zuzy mieściły tyle niepokoju, tęsknoty i smutku, że na łzy nie było w nich miejsca. igdy nie widziałam, żeby Zuza płakała. Zuza zawsze była pogodna i uśmiechnięta, tylko te oczy nie pasowały.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
