 |
|
mówią na nich -skazani na samotność-
Ci co wybrali ból aby prawdy dotknąć,
Mówią na nich -skazani na istnienie-
wędrowcy ciszy w pogoni za przeznaczeniem..."
|
|
|
|
a kiedy przyjdzie po mnie właśnie ona
tak nieskazitelna obejmie w ramiona
po cichu bez słowa, wyrzucić, scałować
by uśmierzyć ból, strach zamalować,
a kiedy przyjdzie po mnie będę gotów
wyruszyć w to miejsce skąd nie ma powrotu
by oddać jej serce utonąć w jej szatach
odejść z tego świata i nigdy nie wracać..."
|
|
|
|
Wyznawcy, świat bez uczuć jest martwy.
|
|
|
|
Nie opowiem ci o wszystkim, to nie spowiedź, uwolnij myśli
|
|
|
|
Chodź ze mną tam i zostaw codzienność
Gdzie kończy się świat, zaczyna się wieczność
Chodź ze mną tam, wzbij się ponad piekło
Gdzie kończy się świat, gdzie kwiaty nie więdną
Chodź ze mną tam i zostaw codzienność
Chodź ze mną tam w De Integro
|
|
|
|
Chodź ze mną tam, wzbij się ponad chmury
Gdzie kończy się świat, upadają mury
|
|
|
|
I pragnieniami sięgnąć gwiazd,
i dotknąć nieba
|
|
|
|
A gdyby tak namalować świat kolorami
Schować pomiędzy słowami, tak tylko pomiędzy nami
Za oceanami fraz, upić marzeniami, zgubić czas
Tańcząc ze wskazówkami, śmiać mu się w twarz
|
|
|
|
Chciałbym znaleźć taką książkę, a w niej odpowiedzi
O tym co siedzi w was, o czym ten świat do mas bredzi
Księgę wiedzy, która pozwoli mi pojąć
Zrozumieć dokąd gonią strzępki ludzkich sumień
|
|
|
|
bo ten świat nie jest dla nas
|
|
|
|
Gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna...
|
|
|
|
Zwyciężyć ból, mieć dom swój na krańcu tęczy
Tam gdzie księżyc jest jedyną latarnią
A noc międzyplanetarną podróżą w normalność
Gdzie uczuć ziarno, zakwita kwiatem piękna
A my płyniemy w ten świat oceanem łez szczęścia
|
|
|
|
Dodaj komentarz
