 |
|
Nie wiem co mam myśleć o tym jak bardzo tęsknię za tobą. Szaleństwo? Słabość? Tęsknota za czymś co naprawdę ma znaczenie? Czasem nic już nie rozumiem i ta droga wydaje mi się czasem słusznym wyborem a czasem jedynie ucieczką przed bólem. Codziennie spodziewam się, że Cię spotykam ale nigdy nie wiem co powiedzieć. Zamiast słów chciałbym objąć, przytulić, ale wtedy zdaję sobie sprawę, że uciekłabyś, a ja miałem rację, że to wszytko było kłamstwem.
|
|
|
|
Teraz,z perspektywy czasu, widzę połamanych ludzi, źle kochanych, szukających czegoś co da im znać, że coś znaczą, że zasługują na uwagę i miłość ale sami nie potrafią kochać, ani siebie ani tego na którego czekają. Złe postrzeganie tworzy źle wybory, złe życie. Wiem, że już nie da się nic zmienić, nic naprawić w tym życiu, dlatego robię to co powinienem i szukam radości między brakami. Zaplatany jestem w konsekwencjach, ale w tym kokonie dojrzałem, jeszcze będę latał, jeszcze rozwinę skrzydła, w kolejnym życiu, w lepszym życiu.
|
|
|
|
Dziś jest taki dzień, że wypiłem mocną kawę po wypiciu energetyka i miałem w końcu siłę zrobić 10% tego co planowałem.
|
|
|
|
Przyzwyczajam się do cienia, rozumiem już, że światło które widziałem było tylko przebłyskami szczecia, gdzieś spoza klatki, w której utknąłem gdy odebrano mi klucz, tak dawno, że nie mogę tego pamiętać. Przestaję się bać, akceptuję, że tu zostanę, że to moje miejsce, w ciemności odnajduję spokój, gdy wiem, że nie muszę już drapać tych ścian, bić pięściami, szarpać się z ciemnością aby dotknął mnie choć promień radości. Między cieniem a mrokiem wsłuchuję się w pustkę, idę przez nicość, tnę ciemność postanowieniami i wstaję tak szybko jak upadam. Nagle wiem gdzie iść gdy pogodziłem się z otchłanią gdy wzgardziłem słońcem. Może bez uśmiechu, może bez podskoków ale bez łez i strzał w sercu.
|
|
|
|
Zalewa mnie dziś katar a i tak jakoś wiedzę, że wszytko się ułoży, czeka mnie czas szczęścia.
|
|
|
|
To powinno być takie proste, nie myśleć za dużo, nie biec za szybko, nie pragnąć za bardzo, nie stać w miejscu za długo. Powinno a nie jest.
|
|
|
|
Nie powinienem, ale znowu przez chwilę czułem, że żyję, że można żyć. Nie wiem jak to się stało, że moje myśli codziennie krążą wokół ciebie, choć to wszystko nie ma sensu. Tak ułożyły się historie, tak wygląda rzeczywistość i nie zamierzam, żyć iluzjami, które znowu prawie sprowadzą mnie do grobu w cierpieniach. Po prostu uznaj, że mi się podobasz, że lubię spojrzeć na ciebie jak na piękny wschód słońca i nie zwracaj na mnie uwagi. Boję się, tego mnie, którego możesz obudzić, boję się, że znowu go nie powstrzymam.
|
|
|
|
Te słońce, rozśpiewane ptaki i cieplejsze powietrze, przypomina mi jak cudownie można spędzać z kimś czas, tak wiele magicznych chwil, kiedy ktoś jest blisko, dotykam jej dłoni, odgarniam kosmyk jej włosów za ucho, ona patrzy tak samo skrzącymi oczami jak moje i daje siebie poznawać po trochu. Pytaniami, odpowiedziami, żarcikami i zabawnymi historiami wchodzimy w nową przygodę, zamiast odkrywać nowe miejsca, odkrywamy nowe światy w drugiej osobie, z nadzieją, że to nie złudzenie, że to jest ten świat w którym mogę zamieszkać i nawet huragan losu nie zmiecie go i nie zmieni w piekło, w którym ugrzęźniemy. Tyle, że już wiem zbyt wiele, zbyt wiele błędów uczyło mnie wcześniej, zbyt wiele razy uwierzyłem niepotrzebnie. Znalazłem spokój w samotnej wędrówce, szukam radości w przejawach wiosny i lekko tęsknię za chwilami, niesionymi delikatnymi podmuchami nieśmiertelnych, głupich nadziei.
|
|
|
|
Znów na wiosnę chciałbym wyjechać i zacząć wszystko od nowa.
|
|
|
|
Nie wstydzę się mówić o swoich upadkach, bo podnoszę za każdym razem, nie boję się przyznać do błędów, bo nadal się uczę i widzę jak wzrastam, nie wstydzę się mówić o swoich zwątpieniach, bo nie poddaję się dopóki wierzę, że warto, nie boję się przyznać, że czasem jestem słaby, bo nie wstydzę się, że jestem człowiekiem.
|
|
|
|
Nie wierzę już w żadne piękne słowa, nie ufam już w lśniące, wpatrzone we mnie szerokie źrenice, w uderzenia serca co synchronizują się gdy ciała przylgnęły, w dreszcze pierwszych dotyków. To iluzja ppdsycana pragnieniem i tęsknotą za niemożliwym. Potem kończą się słowa miłe a zostaje krytyka, oczy patrzą ze złością, serce przestaje bić z tęsknoty za dreszczem. Więc nie ufam już ale pragnę nadal bo serce chce bić, bo dłonie pragną sprawiać przyjemność, bo oczy chciałby się nasycić uśmiechem ukochanej, a dusza tęskni za duszą, co słowami zdejmuje z siebie ubrania w nieskończoność.
|
|
|
|
Czasem boję się, że zostały mi tylko sny o takich miłych chwilach. Czasem oszukuję się, że nie potrzeba mi więcej takich chwil. A czasem jest miło i nie czego się nie boję i nikogo nie oszukuję.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
