 |
|
z każdym dniem utwierdzam się w przekonaniu,
że nie mam uczuć, potrafię tylko ranić.
|
|
|
|
pozwól mi naprawić to co we mnie zepsutę, a będę twoja kiedy pokonam smutek.
|
|
|
|
tyle emocji, weź mnie w tym umocnij.
|
|
|
|
jest tak i to se wbij do bani, jeśli nie chcesz cierpieć to też przestań ranić.
|
|
|
|
odszedł, a ja równie dobrze mogłam powiedzieć, że umieram.
|
|
 |
 |
jeszcze tak niedawno staliśmy tu razem, połączeni w jedno.patrzyliśmy sobie w oczy i kochaliśmy się nad życie. pamiętam nawet dokładnie gdzie padał cień księżyca, w jakiej on był fazie i na którym stałam kamieniu.
|
|
|
|
|
najbardziej powinniśmy obawiać się tych wrogów, którzy kiedyś byli naszymi przyjaciółmi. wiedzą o nas tak wiele, znają nasze atuty, zalety ale także ten słaby punkt. i wiedzą doskonale jak nas pokonać.
|
|
|
|
|
Nie zależy mi, bo dał mi milion powodów by tak było.
|
|
 |
|
mówią „nie poddawaj się!”. ale czy oni tak naprawdę wiedzą, co mnie boli?
wpuszczają i wypuszczają bezmyślnie zlep moich problemów z siebie.
powtarzają jak stare, zepsute radio by walczyć.
a ja stoję bezradnie i słucham po raz tysięczny tej samej rady.
nie rozumieją, że to zbyt dużo jak dla mnie i nie zrozumieją.
|
|
|
|
I choc czasem tupałam nóżkami jak mała
dziewczynka, obrażałam się i udawałam
obojętną, płakałam, krzyczałam
i miałam ochotę uderzyc Cię najmocniej
jak tylko potrafię to wiedz, że
zawsze przychodziły wieczory, gdy
za każdym razem coraz bardziej zdawałam sobie
sprawę jak bardzo Cię kocham.
|
|
 |
|
|
byłam sama w klasie. zostałam po lekcji, by móc podlać kwiaty. napełniłam konewkę wodą i weszłam na krzesło by dosięgnąć roślin na górze mebli. chwilę później usłyszałam trzask drzwi, odwróciłam się patrząc jak stoi speszony w wejściu. - wejdź, nie gryzę. - syknęłam kontynuując swoje zadanie. serce biło z sekundy na sekundę szybciej. najwidoczniej czuło Jego obecność. zapach uderzający o moje nozdrza uniemożliwiał dalszą pracę. odwróciłam się chcąc zejść z krzesła, kiedy to On stał już obok. wziął mnie na ręce, po czym posadził na ławce. oparł się dłońmi o blat stolika i zbliżył swoje usta do Moich. - nie mogę tak dłużej. - jak ? - bez Ciebie - powiedział, po czym lekko przygryzł Moją wargę. wyrwałam się z Jego objęcia zmierzając ku wyjściu. złapał mnie za nadgarstek próbując zatrzymać przy sobie. - puść. - syknęłam, tracąc w tamtej chwili szansę na normalne życie. [ yezoo ]
|
|
|
|
a tym mentalnym pierdlu pojebanych spraw.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
