 |
|
zbyt często opadają mi ręce na życie,które muszę wieść dalej.
|
|
|
|
cz.1 rozstaliśmy się mimo to,że nasze serca wciąż dla siebie biją. wiesz,jak to jest,kiedy świat w jednej chwili zatrzymuje się, kiedy pęka w pół? z dnia na dzień dzieje się dużo,zdecydowanie za dużo. nie umiem ogarnąć tego,co mnie spotyka. nie potrafię się pogodzić,że życie tak rani nie zasługując sobie na to. gdzie podziała się sprawiedliwość? szczęście? ponoć tym razem miało ono trwać dłużej-nie wyszło,kolejny raz z kolei..dzień w dzień ten sam stan,wykańczają mnie myśli,które krążą po mojej głowie. dużo postanowień,wiele marzeń,ale jak do nich dojść,kiedy upadasz na ziemie nie potrafiąc się podnieść?jak dojść,gdy ciągle życie zadaje bolesny cios w twarz? czasem nie potrafię znieść tych wszystkich rzeczy,tych ludzi. czy ktoś jest taki, który patrzy na czyjeś uczucia,czy jest ktoś taki? zwątpiłam w tak ważne rzeczy przez sytuacje,które dziać się nie powinny.obróciło się zbyt wiele przeciwko mnie.
|
|
|
|
cz.2 gdzieś po drodze zgubiłam nadzieje, wiarę w lepsze dni.jak ją odzyskać,kiedy jest już za późno? bezsenne noce próbują uświadomić mi,że tak musiało być. ale wciąż we mnie tkwi pytanie DLACZEGO? odpowiedzi nie słyszę,a może słyszeć nie chcę?
|
|
|
 |
Co noc schemat się powtarza. Kładę się do łóżka i nie zamykam oczu, aby zasnąć. Wiem, że i tak tego nie zrobię. Włączam jedynie radio, puszczam tą muzykę tak, aby nie przeszkadzała domownikom obok i rozkoszuję się ciemnością, którą mam tuż po wyłączeniu światła. Spoglądam czasem na niebo i wpatrując się w gwiazdy analizuję krok po kroku własne życie. Czasami łapię się na tym, że chcę z kimś pogadać, z kimś, kto nie będzie tylko osobą, która pojawi się w danej chwili, lecz z osobą, która będzie zawsze, niezależnie od tego co będzie się pomiędzy nami działo. Szybko się przekonuję, że to wyłącznie moje marzenie, pragnienie, którego nie jestem w stanie spełnić. Wchodząc od czasu do czasu na gadu, spoglądam na listę dostępnych i niedostępnych osób. Wiem, że w środku nocy nie będzie nikogo z kim można pogadać, ale codziennie mam nadzieję, że moim oczom ukaże się osoba, na która tak często czekam, a która nawet nie ma pojęcia o moich zamiarach.
|
|
|
|
Wszystkie myśli, uczucia, których nie masz gdzie pomieścić. // Pezet
|
|
|
|
A dziś? Dziś już nawet nie pomaga wódka i mocne papierosy. // przejdzieci
|
|
|
|
|
Nie mogę się uspokoić, moje ciało wciąż drży ze zdenerwowania. Nie jestem w stanie nad sobą zapanować. Toczę od paru godzin wewnętrzną walkę, po moich policzkach chcą spływać łzy, ale rozum krzyczy, że nie mogę sobie na to pozwolić. Nie mogę, ponieważ zniszczę przy tym wszystko to co mam wokół siebie, stracę pewien grunt pod nogami i nie będę już więcej walczyć. Gubię się w tym co się wokół mnie dzieje. Kolejne ataki, które dostaje na serce nie sprzyjają niczemu dobremu. Ciągle szykanowanie, niszczenie psychiki nie pomaga, wręcz przeciwnie. To co się dzieje jest ciosem w ciało, nad którym nie mogę zapanować. Nie chcę tego, nie chcę pustej walki, która nie przynosi nic dobrego. Nie chcę się bawić w to bagno, w które co chwilę się pakuję. Mam już dość, chcę uciec. Potrzebuję odejść, a najlepiej zniknąć.. Nie tylko z tego miejsca, ale też i świata, gdzie żyję. Może to byłby dobry sposób na pozbycie się przyczyny problemów.
|
|
|
|
chciałabym z radością odkrywać każdy dzień.
|
|
 |
|
ostatkiem sił wracasz do domu. ledwo przyswajasz do świadomości miejsce w którym się znajdujesz. po długiej chwili przekręcasz klucz w drzwiach i wchodzisz. widzisz jedynie walizki. nie było cię zaledwie dwa dni.. wchodzisz do salonu, widzisz pakującego swoje rzeczy tatę. pytasz czy coś się stało, czy się pokłócili z mamą. zlewa cię jedynie odpowiedzią, że możesz z nim zamieszkać w służbowym mieszkaniu, przeciez jest duże i mogłabyś mieć własną łazienkę. w momencie trzeźwiejesz. rozumiesz, że to jeden z tych momentów, którego boisz się przez całe życie. wchodzisz na piętro, nie ma cię pół godziny po czym wracasz do ojca z walizką w dłoni. 'nie puszczę cię samego' rzucasz dając mu buziaka i dźgając w bok. / maniia
|
|
|
|
stoicie twarzą w twarz. patrząc w jego oczy dostrzegasz tę głębię, która jest przepełniona uczuciami.ma w sobie to ciepłe światełko które nigdy nie gaśnie, nie gdy jesteś obok. łapie Cię za dłoń, prosi abyś nic nie mówiła bo wie, że gdy coś powiesz to zniszczysz wszystko co jest między wami. zniszczysz całe piękno. mijają kolejne minuty a Ty wpatrujesz się w Jego piękne, ciemne tęczówki i rozumiesz, że nie możesz go zostawić bo to cię zniszczy. zaczyna boleć Cię kark od zadzierania głowy w górę. odpuszczasz. wyciągasz dłoń z jego uścisku i tylko mocno przytulasz się do jego torsu szepcząc jedynie 'jestem tu, zostaję..' w momencie gdy nie działasz pod wpływem impulsu lecz tego co mówi ci serduszko dopada cię świadomość, że spadłaś w te cholerne sidła uczuć. zamrożone serce zaczyna ci odtajać. wiosna zagościła w twoim życiu pierwszy raz od siedmiu lat i stopiła cały gnieżdżący się w nim lód. / maniia
|
|
|
|
Dodaj komentarz
