 |
|
Siedziałam na tarasie,na ławce.Za mną, za murem słychać było głośny gwar i muzyke,śmiechy,tłuczące się kieliszki.Poraz kolejny się odizolowałam od reszty odpalając fajke.Patrzałam się w gwiazdy, centralnie w skład kasjopei, te 'jebnięte W' jak to zawsze mówiłeś, znowu myślałam o Tobie, i poraz kolejny miałam łzy w oczach bo wiem, że gówno Cię obchodzą moje uczucia,że nie czujesz tego co ja, że masz mnie tylko jako zabawke.A mimo tego nie potrafie przestać Cię kochać./fevergirl
|
|
|
|
Mężczyzna którego kocham, dobrze wie że łąmie mi serce od 3 tygodni, kawałek po kawałku, akurat się do tego przyznał.Dziękuję. / fevergirl
|
|
|
|
You're on my heart just like a tattoo
|
|
|
|
Sorry but I have to move on and leave you behind
|
|
 |
|
nigdy nie posiadałam nic cudowniejszego niż świadomość, zniknięcia z tego brudnego świata. ucieczka i przeniesienie się w najcudowniejsze miejsce na ziemi. w Twoje ramiona, które są moim małym wehikułem, pomagających mi przez chwilę nie istnieć.
|
|
|
|
i mogła leżeć na zimnej, marmurowej ziemi, cała potargana, umorusana w tuszu do rzęs. zaziębnięta, w sukience, która swoim wyglądem wcale jej nie przypominała. przechodni patrząc z góry, nie zwracali na nią uwagi. przecież w dłoni trzymała woreczek z białym proszkiem, co równoznaczne było z jej furiactwem, roztargnieniem i głupotą. nie zasługująca na krztę współczucia, przeniosła się na inny marmur. równie zimny. perfekcyjnie odsuwając znicze, ułożyła się płycie, układając głowę tuż przed nagrobkiem. wiedziała, że tylko na jego pomoc może liczyć. tylko on jest w stanie, dać jej ciepło, którego nie zaznała nigdy więcej, zaraz po tym, jak wyrwano go z jej objęć, zakopując 5 metrów pod ziemią.
|
|
|
|
szept jest najbardziej podniecającą formą rozmowy. lubię kiedy szepczesz w moje usta. rozchylone, gotowe i zwarte do konwersacji. mimo sprzeciwów, zapełniające się Twoim oddechem zamiast słowami odpowiedzi.
|
|
|
|
umierała. umierała chcąc pożegnać ten irracjonalny świat, który wywoływał w niej jedynie skrajne emocje, nazywane płaczem i strachem. na tyle przerażającym, że potrafił skruptulatnie przeszyć ją od środka, pozostawiając abstrakcyjne uczucie. silniejsze od fizycznego bólu. obrzydliwie niszczące jej wnętrze. wyżerające jej wnętrzności w sposób chory, straszny, sprawiający cierpienie równe bólowi całego świata. łączące każdą z łez wylanych na ziemi, każdy krzyk rozpaczy, rozdzierający usta, tłumiący błagania o pomoc, której nikt nie był w stanie, nawet sobie wyimaginować, o jej udzieleniu, chęci udzielenia - nie wspominając. pozostawiona sama sobie, pragnęła śmierci, której nie potrafiła zaznać. która była jedynym racjonalnym rozwiązaniem. ukracającym jej cierpienia. umrzeć jest łatwo, żyć znacznie trudniej.
|
|
|
|
You put my hopes and dreams away
|
|
 |
|
Nie widziałam Cię już od miesiąca. I nic. Jestem może bledsza, trochę śpiąca i może trochę bardziej milcząca.
|
|
 |
|
Nigdy już nie będzie tak jak wtedy, nigdy już nie będziesz ze mną, bo nigdy nie chciałeś być...
|
|
|
|
Dodaj komentarz
