|
opieram zmęczone plecy o wyblakłą ścianę,płaczę. nie wiem,czy to z żalu do świata,czy dlatego,bo przeżywam PMS. nie potrafię przełknąć śliny,więc pluję,jak wąż jadem. nie potrafię nabrać powietrza do płuc,bo czuję ucisk w klatce piersiowej. nieustannie boli mnie głowa,mimo zażywania leków. czuję jak serce bezlitośnie kopie moje żebra,słyszę jak krew płynie w moich żyłach i poza nimi. napad frustracji. ściskam pięści i krzyczę,dlaczego? dlaczego miłość tak boli? dlaczego nie przemija? dlaczego muszę to przeżywać? dlaczego nie mogę wieść spokojnego życia? dlaczego cierpię? nie pozwolę tworzyć się temu we mnie,nie chcę tej miłości. i choćbym musiała wypruć wszystkie żyły,nie pozwolę,by ona we mnie narastała. [153]
|
Dodaj komentarz
