głupie teksty, śmieszne teksty, opisy gadu-gadutwój portal społecznościowy
nutlla Wiesz kiedyś lekiem na smutek był mecz siatkówki. Podziwiałam każdego zawodnika jak wytrwale walczą dążą do celu nie poddają się. Wyciągają wnioski z popełniony

nutlla

nutlla.moblo.pl
Wiesz kiedyś lekiem na smutek był mecz siatkówki. Podziwiałam każdego zawodnika jak wytrwale walczą dążą do celu nie poddają się. Wyciągają wnioski z popełnionych
Wiesz  kiedyś lekiem na smutek był... teksty

nutlla dodano: 7 lipca 2013

Wiesz, kiedyś lekiem na smutek był mecz siatkówki. Podziwiałam każdego zawodnika, jak wytrwale walczą, dążą do celu, nie poddają się. Wyciągają wnioski z popełnionych błędów, próbują je poprawić i na następnym meczu starają się zmienić sposób walki. Nadal ich podziwiałam. Właśnie oglądam ważny mecz polaków, patrzę jak walczą o punkty, aby wyjść z grupy. Zazdroszczę im, że maja taki hard ducha. Dzisiaj zamiast poprawienia humoru, jak to było dotychczas, jeszcze bardziej mnie dołuje. Nie umiem już tak walczyć jak oni, straciłam wiarę, zbyt szybko się poddaję. Zastanawia mnie, kiedy tak bardzo się zmieniłam, co się ze mną stało. Teraz nie wystarczy mi tylko mecz, uśmiech Bartosza Kurka po udanej akcji, dzisiaj do pełnego szczęścia potrzebuję drinka, paczkę papierosów. Nie napiszę, że Ciebie. Przecież i tak nie przyjdziesz.

Wczoraj była taka idealna noc  aby... teksty

nutlla dodano: 7 lipca 2013

Wczoraj była taka idealna noc, aby umrzeć. Większość osób zrezygnowało z wieczornego spaceru, zaczęło padać i coraz bardziej zanosiło się na burzę. A mi to nie przeszkadzało. Byłam w naszym miejscu, słuchałam naszych piosenek, do szczęścia potrzebowałam jedynie jego. Chciałam poczuć się bezpiecznie w jego ramionach. Paląc jednego papierosa za drugim, pozwoliłam, żeby wspomnienia wróciły, mimo, że są bolesne, ale teraz rozumiem jak ich potrzebuje. Tylko w nich mogę poczuć szczęście, kiedy był obok nie obchodził mnie świat, problemy, ta łąka była naszym schronieniem. A teraz wydaję się być najlepszym miejscem, aby uciec na dobre. Właśnie tu chcę umrzeć, w taka pogodę. Nie przycisnęłam mocniej żyletki, nie wzięłam więcej tabletek. Jeszcze nie teraz, jeszcze trzeba dokończyć parę spraw. Jeszcze będzie taka okazja, a wtedy powiem światu dobranoc.

To wraca  wraca z podwojoną siłą.... teksty

nutlla dodano: 6 lipca 2013

To wraca, wraca z podwojoną siłą. Wszystkie wspomnienia, uczucie jakim go darzyłam. Czuję jak znowu zaśmiecają moją głowę, jak bolą i nie chcą odejść. Denerwuję się, nie chcę do tego wracać, przecież obiecałam sobie, że w końcu wymarzone go z pamięci. Nie mogę teraz odpuścić, muszę dalej walczyć z pokusą napisania do niego. To nic nie zmieni, wiem, że będę czuła się jeszcze gorzej, ale wymienienie z nim paru zdań jest takie kuszące, usłyszeć ponownie jego głos. Szaleję, nie mogę się na niczym skupić. Chodzę w tą i z powrotem po pokoju, próbuje zagłuszyć czymś te myśli. Muzyka nie pomaga, telewizja, książka, wszystko na marne. Muszę, muszę dać mu jakiś znak, że jeszcze mi zależy i czekam na niego. Może on też czeka na jakaś wiadomość ode mnie? Nie, nie myślę o tym. To nic nie da, ta znajomość jest zakończona, nie można wrócić. Najważniejsze to przestań o tym myśleć. Ubieram buty, biorę mp3 i paczkę fajek. Wychodzę, muszę zapalić.

Proszę  wróć. Zobacz  ja tu ledwo... teksty

nutlla dodano: 5 lipca 2013

Proszę, wróć. Zobacz, ja tu ledwo żyję, umieram z tęsknoty. Nigdy tego dla mnie nie chciałeś, powtarzałeś, że chcesz mojego szczęścia. A teraz je zabierasz. Popatrz na mnie, widzisz te sine, niewyspane oczy? Wynik długich przepłakanych nocy. Nie mogę spać, myślę o nas, dlaczego z siebie zrezygnowaliśmy, dlaczego nie walczyliśmy. Widzisz mój uśmiech? Myślisz, że jest szczery? To się mylisz, to tylko maska. Tak ciężko jest być szczęśliwym bez Ciebie. Widzisz te drżące dłonie? Wcale nie są oznaką przemęczenia po kolejnym treningu, to oznaka, że brakuje mojemu organizmowi tabletek bez których już nie potrafię normalne funkcjonować. Zniszczyłeś mnie, odchodząc zabrałeś szczęście, wziąłeś ze sobą część mojego serca, które teraz zamieniło się w głaz. Ono umiało kochać tylko Ciebie, i wiesz, nadal ma nadzieję, że wrócisz, chociaż to głupie.

Dziwnie tak siedzieć wśród... teksty

nutlla dodano: 4 lipca 2013

Dziwnie tak siedzieć wśród czterech ścian, nie odzywać się do nikogo, być otoczona tylko i wyłącznie pustką. W słuchawkach słyszeć głos, powtarzający, że musisz się podnieść z tego dołka, wyjść do ludzi, zabić samotność. Nie mówi jednak jak to zrobić, a tak bardzo chciałabym poznać ten sekret, który wszyscy naokoło znają, korzystają z niego.Jak wyjść do ludzi, skoro tyle czasu było się samotnym?Nie czuję się najlepiej z tą samotnością. Nikt jej nie lubi, każdy ją odpycha, a czasem mam wrażenie, że witam ją z otwartymi ramionami, jakby była moją najlepszą przyjaciółką. Co najgorsze nie walczę z nią, już przestałam. Zawsze wraca, jest przy mnie i nie chcę odejść. Czasem jej potrzebuję, czasem jej nienawidzę. Tak jak dzisiaj. Mogłabym wyjść, zostawić ją w tym pustym pokoju, mieć ją w dupie. Cieszyć się z innymi ludźmi, poznając sekret szczęścia. To takie dziwnie, mogłabym to zrobić, ale nie widzę w tym sensu. Gubię się.Gubię się, chyba za bardzo. Nie rozumiem samej siebie.

Świat mnie zniszczył. Ludzie... teksty

nutlla dodano: 3 lipca 2013

Świat mnie zniszczył. Ludzie oszukali, okradli z optymizmu, pozbawili mnie uśmiechu, zniszczyli to co najlepsze. Zostawili mnie ze smutnymi wspomnieniami, z otwartymi ranami i zamkniętym światem. Zabrali możliwość na szczęście, miłość, przyjaźń. Dzięki nim nie mam serca, zamrozili je, sprawili, że zapadła epoka lodowcowa, w której nikt nie umie okazywać uczuć. Zabrali mi to co najcenniejsze, zostawili kolejną pustkę wypełniającą ledwo bijące serce, wiedząc jak bardzo mnie zranią.

Najgorsze  są chwilę  gdy leżąc... teksty

nutlla dodano: 29 czerwca 2013

Najgorsze, są chwilę, gdy leżąc na podłodze ze słuchawkami, w uszach, uświadamiasz, sobie, że do niczego nie dążysz, że nie masz nikogo, komu by ciebie brakowało, że tak naprawdę nie masz nic.

Zgubiłam się. Coraz częściej... teksty

nutlla dodano: 29 czerwca 2013

Zgubiłam się. Coraz częściej przekraczam granicę. Strach pojawia się każdego dnia, kiedy rano otwieram oczy. Zatracam się. Kiedyś tego chciałam, wiem juz jakie to uczucie i dzisiaj się go boję. Tak, właśnie ja. Dziewczyna, która podobno nie ma problemów, uśmiech nie znika z jej twarzy a optymizmem przyciąga ludzi. Boję się, spadam w otchłań, jestem już prawie na samym dnie. Ale przecież nie powiem tego nikomu w oczy, nie przyznam się jak naprawdę wygląda każdy dzień, jak się czuję i jaki ból noszę w sercu. Jedynie tu mogę przyznać, że strach, samotność, której towarzyszy często śmierć, jest wszystkim co aktualnie czuję.

Pełnia. Zawsze jak byłam mała... teksty

nutlla dodano: 21 czerwca 2013

Pełnia. Zawsze jak byłam mała rodzice mówili, że mam pomyśleć życzenie, bo kto wie może się spełni. Dzisiaj wpatruję się w duża białą plamkę wyróżniającą się na czarnym niebie i zastanawiam się, kiedy porzuciłam wiarę w spełnienia nawet najskrytszych marzeń. Jako mała dziewczynka wierzyłam, że ta największa plamka na niebie spełni moje życzenie, jeżeli mocno będę w to wierzyć. wierzyłam, że ma większą moc niż zębowa wróżka czy świeczki zdmuchiwane na urodzinowym torcie. Teraz ciężko jest uwierzyć w magię dzieciństwa, kiedy na każdym korku spotyka się problemy. Chociaż gdyby tak mocno uwierzyć jak kiedyś, gdyby znowu poczuć się jak ta mała dziewczynka z dwoma warkoczykami, spojrzeć na księżyc oczami małego dziecka i wypowiedzieć życzenie, kto wie, może się spełni? Może ta biała planka nazywana Księżycem ma w sobie magię spełnienia życzeń? Może nawet wysłucha zrozpaczonej nastolatki, która porzuciła wiarę w szczęście? A więc drogi Księżycu, pozwól znaleźć drogę do szczęścia.

Zamiast zmienić swoje życie na... teksty

nutlla dodano: 20 czerwca 2013

Zamiast zmienić swoje życie na lepsze, siedzę bezczynnie. Nic się nie chcę, boląca głowa po wczorajszym wypadzie uniemożliwia jakiekolwiek czynności, nie pozwala wstać z łóżka, nawet mam problem aby wstać do biurka, gdzie większość osób myśli, że trzymam tam notatniki jak każda normalna nastolatka, jednak nigdy nie byłam normalną dziewczyną i gdzieś między stronami zeszytów znajduję się biały proszek, od którego świat staję się lepszy. Jednak nie dzisiaj. Teraz potrzebuję przyjaciela, kogoś kto tak sam z siebie odwiedzi mnie i wyciągnie z pokoju, dzięki któremu poznam prawdziwy smak życia. Ale nikogo takiego nie ma. Przez to wszystko zamknęłam się na ludzi. Zamknęłam się na możliwości jakie daję mi świat. Widzę tylko te złe strony życia. Chyba jestem zła, przez co Bóg mnie opuścił, już jego nie widzę, nie słyszę, nie czuję. Nikt mnie nie chcę, każdy ma gdzieś co ze sobą robię. Więc chyba najwyższa pora przekroczyć granicę i iść dalej w najmroczniejsze miejsca tego świata.

Mam wrażenie  że całe życie jest... teksty

nutlla dodano: 18 czerwca 2013

Mam wrażenie, że całe życie jest gdzieś obok, a ja stoję z boku i patrzę w bólem w oczach jak mnie omija, jak wszystkie dobre rzeczy istniejące na tym świecie nie mogą do mnie trafić, bo nie potrafię ich złapać. Nie potrafię zrobić nic, aby było lepiej. Najlepiej wychodzi mi użalanie się nad sobą, przez co tylko mam ochotę wyjść z domu na jakąś łąkę i wypełnić głowę dymem tak, aby już nie myśleć o problemach. Mam wrażenie, że szczęście nie jest dla mnie, że tylko staczam się coraz bardziej w otchłań zła, które przejmie nade mną władzę. Boję się, że nie będę mogła nad tym zapanować i wejdę na jeszcze gorsza ścieżkę niz teraz. Nie wiem do czego jeszcze będę zdolna. I tak ostatnio przesadzam, igram ze śmiercią. Chyba nawet ona mnie nie chcę, bo wciąż jeszcze tu jestem.

Już nic nie czuję.Wszystkie emocje... teksty

nutlla dodano: 17 czerwca 2013

Już nic nie czuję.Wszystkie emocje zlewają się w jedną całość.Nie wiem jak nazwać to co aktualnie czuję, pewne jest jedyne, że otacza mnie samotność.Wciąż czuję pustkę, której nie umiem wypełnić. Nie wiem co mogłabym zrobić, aby znów coś poczuć .Jestem zimna, bez uczuciowa, twarda. Nie czuję nic. Nic nie sprawia mi przyjemności. Stałam się obojętna na życie i jego propozycje.Chociaż nie oferuję mi nic prócz żalu i pustki, której mam dość. Nie wiem co mam zrobić. Boję się jak małe dziecko zgubione w obcym mieście. Nie znające nikogo, nie wiedzące gdzie jest. Bez przewodnika, bez bliskich, bez rodziny. Nieszumiące sobie poradzić. Jedyne co czuje to strach i panikę, ogromna panikę, że już nigdy nie znajdzie drogi do domu.

Moblo.pl
Użytkownicy
Reklama
Archiwum
Kontakt
Regulamin
Polityka Prywatności
Grupa Pino
Reklama
O Grupie Pino
Kontakt
Polecane strony
Transmisja Live
Seriale TV