 |
|
Skłamałabym twierdząc, że o nim nie myślę. Myślę. Czasami są taki dni, gdy jest w każdej godzinie, i takie godziny, gdy jest w każdej minucie. Wciąż jeszcze zdarza mi się zasypiać i budzić się z jego imieniem na ustach. Często łapię się na tym, że wypatruję jego twarzy w ulicznym tłumie.
|
|
|
|
Może bałam się wszystko stracić? Wszystko to, co szło tak dobrze. Ha! Powinnam była poradzić się psychoanalityka. Ale to już minęło. Nie ma potrzeby. Psychoanalityk nie jest już potrzebny, nie są potrzebne środki uspokajające, antydepresanty, narkotyczne odloty ani seksualne wyskoki. Żadnej przemiany świadomości. Niczego już nie potrzeba.
Przeszło. Teraz czuję się dobrze. W końcu.
Te napady strachu nachodziły mnie również za dnia, ale nocą.. nocą rozgniatały mi twarz o ścianę, a mnie się wydawało, że zostałam wzięta jako zakładniczka. Miałam jedynie nadzieję, że światło poranka nadejdzie, żeby zapłacić za mnie okup..
|
|
|
|
Przede wszystkim, chciłbym wyrazić stan duszy, w którym się znajduję w obliczu tych białych kartek. W obliczu tej niewiadomej. Kto wie, jak je zapełnić? Co jest lepszego, niż bycie ciekawym samego siebie?
Biała kartka jak życie. Kocham jedno i drugie, ponieważ jestem ciekaw, jak się wypełnią.
Mogę wypełnić je głupstwami, rozmowami lub zdaniami o skońconym sensie, lub też mogę zapisywać słowa przypadkowo. Bez reguł, bez ograniczeń. Domofon. Łódka. Kwiat. Zakonnica. Balkon. Wcześniej było biało, teraz znajduje się tu słowo. Słowo, którego wcześniej nie było.
|
|
|
|
Nawet przy pożegnaniach nie mogłam liczyć na 'skarbie'
|
|
|
|
Ani jedno ciepłe słowo na 30 sms'ów..
|
|
|
|
Był jak mgła.. Niewidzialny, tajemniczy.
|
|
|
|
Zdobyłeś licencjat z kochania.
|
|
|
|
W dźwiękoszczelnych ścianach, z miska pełną łez.
|
|
|
|
Gdybym wiedziała, że poczęstujesz ją winem ode mnie dolałabym do butelki odrobinę arszeniku.
|
|
|
|
Nie wierz moim ustom. Zwłaszcza, gdy mówią, że Cię nie kocham.
|
|
|
|
Makijażem dodawała sobie trzy lata życiorysu. W końcu lubisz starsze...
|
|
|
|
A ona wracała ze szkoły naokoło miasta, pięć razy dłuższą drogą. Jeśli wychodziła z domu to tylko nocą i koniecznie na czarno. Często wpadała na drzewa nie patrząc przed siebie, a pod nogi. Co tam siniaki i zmęczone wędrówkami stopy. Gdyby jej oczy zobaczyły was razem natychmiast wysłałyby impuls do serca rozrywając je na strzępy. A serce ważniejsze.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
