 |
|
"zamknięta w łupinie drewna
jestem cudownie wolna
nie kocham nikogo
i niczego"
|
|
|
|
Ładnie mi z krótkimi włosami, ładnie mi z bladą twarzą. Ładnie mi we wszystkich różowych i delikatnych koronkach, w które mnie ubrano. Stoję przed lustrem i patrzę. Tak pobrzękuje próżność, słyszysz, jak brzęczy?
|
|
|
|
(...)nie próbuj zatrzymać w dłoni wątłych skrzydeł motyla
choćby nawet usiadł Ci na sukni(...)
pozwól mu wytchnąć chwilę i pożegnaj uśmiechem...
|
|
|
|
Paznokciami wczepiona w słowa,
mówię - jakże cie kocham.
|
|
|
|
Uciekaj przed wiecznością...
w krótką miłość.
w dwoje ramion.
w jedno serce.
|
|
|
|
I kiedy cie zegnam, moje umalowane wargi pozostają nie tknięte, a ja i tak nosze szminkę w kieszeni, odkąd wiem, ze masz bardzo piękne usta.
|
|
|
|
więc jesteś jesteś! jesteś-daj niech sprawdzę. Niech cię dotknę raz jeszcze dłonią.
|
|
|
|
Najtrudniej widzieć słońce,wierzyć w słońce i nie czuć ciepła.
|
|
|
|
Święta? Męczennica? Wariatka?
Kim jest Atena? Sierotą porzuconą przez Cygankę w Transylwanii. Dzieckiem zabranym do Bejrutu przez rodziców adopcyjnych. Urzędniczką londyńskiego banku. Wziętą agentką nieruchomości w Dubaju. Kapłanką z Portobello Road. O Atenie opowiadają osoby, które ją znały. Wśród nich jest dziennikarz badający mity o wampirach, aktorka teatralna, której Atena uwiodła narzeczonego, ksiądz, który ochrzcił jej syna, przybrana matka, były mąż i inni. Wspomnienia te – po jej zniknięciu w tajemniczych okolicznościach – spisuje zakochany w Atenie mężczyzna, który pragnie uchwycić prawdę o niej.
|
|
|
|
Jej serce ucichło na całe popołudnie.
|
|
|
|
Każda chwila poszukiwań jest chwilą spotkania.
|
|
|
|
Moje serce obawia się cierpień.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
