 |
Życie jest wyjątkowo ironiczne . Potrzebujesz hałasu, by docenić ciszę,smutku, by docenić szczęście i odrzucenia, by docenić przyjaźń.
|
|
 |
Pierwsze zakochanie jest najtrwalsze, najsilniejsze i najpiękniejsze, choć zazwyczaj nieszczęśliwe.
|
|
 |
i tylko przyjdź do mnie, dotknij czule i przytul tak, abym zapomniała o wszystkim. pocałuj tak, abym na przekór samej sobie poczuła się szczęśliwa, a wtedy pójdę za tobą na koniec świata.
|
|
 |
Jesteś tym, do którego sentyment zostanie na zawsze .
|
|
 |
nie, nie chcę rycerza na białym koniu, bo nie mam zamiaru siedzieć zamknięta w żadnej wieży. chcę z kimś tańczyć bez rozbrzmiewającej muzyki, przesypywać piasek z plaży przez palce, moczyć stopy w morzu i przegadać całą noc, wsiąść w pociąg i wysiąść na przypadkowym przystanku.. chcę po prostu być szczęśliwa.
|
|
 |
w nocy śni mi się przerażający koszmar, a ja zastanawiam się, czy warto się budzić. czy rzeczywistość nie jest jeszcze gorsza.
|
|
 |
Czego chciałabym się nauczyć? Dystansu i cierpliwości. Do siebie i do innych. Opanowywania emocji, ukrywania łez w zakamarkach oka i odwagi do wyznawania tego, co czuję. Chciałabym też nauczyć się nie kochać i nie przywiązywać się, nie cierpieć. Jak widać, chęci są, plany są, zaangażowanie jest, tylko nauczyciela brak.
|
|
 |
wraz z rokiem 2011 zostawiam za sobą złe wspomnienie i przykre zdarzenia.
|
|
 |
wszystko w środku ci siada, wiesz, że się nie nadasz, zawodzisz, nic nie zdziałasz, i znów rozczarowanie, szlochem dusisz ból.
|
|
 |
|
; wiem , że cokolwiek i kiedykolwiek coś zrobię to zrobię to źle . bo przecież matka natura stworzyła mnie i wsadziła do grona tych wiecznie cierpiących . [ pku_ ]
|
|
 |
nadzieja i wspomnienia i tak będą silniejsze od teraźniejszości.
|
|
 |
Ludzie boją się śmierci bardziej nawet niż bólu. To dziwne, że się jej boją. Życie boli dużo bardziej niż śmierć. W momencie śmierci, ból się kończy. Więc, koniec to chyba twój przyjaciel.
|
|
|
|