 |
|
"Choć nie raz masz mnie dosyć, ja nie raz chcę zostać sam. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło nam" :)
|
|
 |
|
Tak długo czekałam kiedy powiesz mi, że jesteś dla mnie.
Że jesteś ze mną , że Ja i Ty to coś , co jest na pewno , że jest na prawdę .
|
|
|
|
' Pierdole co mówi większość - moje życie nie ich problem.'
|
|
|
|
'Ja mówie Tobie walcz cały czas
A kiedy się potykasz wstań i próbuj jeszcze raz.'
|
|
|
|
Tak bardzo spodobała mi się myśl, że mogę być Twoja, że aż w nią uwierzyłam.
|
|
|
|
Możemy iść na plac zabaw pobawić się w piaskownicy i udawać , ze naszym największym zmartwieniem jest kto pierwszy zjedzie ze zjeżdżalni .
|
|
|
|
Nie wiem kim jestem dla Ciebie i to mnie przerasta!
|
|
|
|
"Pragnęła czyjejś obecności obok siebie, oparcia. Dotyku palców na karku i głosu witającego ją w ciemności. Kogoś, kto będzie czekał z parasolem, żeby odprowadzić ją do domu, i rozjaśni się w uśmiechu, kiedy zobaczy ją nadchodzącą. Kto będzie z nią tańczył na balkonie, dotrzymywał obietnic, znał jej sekrety i stwarzał świat, w którym będą tylko ich ramiona, jego szept i jej ufność."
|
|
|
|
Nie zdradzisz mnie.
- Skąd wiesz?
- Bo Ci ufam?
- Dobra powiedzieć Ci coś?
- Mów.
- Nie zdradzę Cię, bo Cię kocham. Strasznie Cię kocham, ufam Ci jak nikomu innemu. I zawsze Ci tak ufałem, wszystko o mnie wiesz, pomagałaś mi w każdym problemie, zawsze jesteś blisko mnie. Nie ma godziny bym o Tobie nie pomyślał, sekundy bym o Tobie zapomniał. Jak mam Cię zdradzić, skoro jesteś połową mojego życia? To tak jakbym spuścił benzynę z samochodu i dziwił się, dlaczego nie jedzie...
|
|
|
|
- Zapamiętam Cię taką, jaką Cię poznałem - A jaką mnie poznałeś? - Wyjątkowy przypadek... Prawie zawsze uśmiechnięta, znająca się na żartach, potrafiąca mnie rozbawić.. Potrafiąca rozmawiać...
|
|
 |
|
Nie czuj przykrości z powodu kogoś, kto dał sobie z Tobą spokój. To jemu powinno być przykro, bo olał kogoś na kogo mógł liczyć w każdej sytuacji.”
|
|
|
|
Tak długo broniłam się przed tą decyzją,aby dać sobie spokój i zamknąć rozdział nazwany jego imieniem.Tak często odkładałam ją na potem,licząc,że coś się zmieni na lepsze,albo przynajmniej będę bardziej gotowa żeby wcielić ją w życie.Ale czy w ogóle można się na coś takiego przygotować?Czy istnieje odpowiedni moment,aby pozwolić odejść czemuś,co tak długo stanowiło sens życia?Czy kiedykolwiek jest się gotowym bardziej niż było się wcześniej,aby rozstać się z kimś,kto jest dla nas ważny? Wydaje mi się, że na to nie można się przygotować i wybrać odpowiedniego momentu.To zawsze boli tak samo mocno,gdy żegnamy się zarówno z kimś,kogo kochamy,jak i z cząstką nas samych,pozostawioną w innym człowieku.Dziś wiem,że nie można przygotować się na nadejście bólu,zabezpieczyć się przed nim,ochronić,zrobić unik. Nie można. To po prostu trzeba przeżyć,bo taka jest naturalna kolej rzeczy,gdy traci się coś-bez czego nie wyobrażaliśmy sobie życia.To po prostu trzeba przeżyć, jeśli się kochało.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
