 |
|
Święta obeszły się bez niego, było w chuj trudno bo nawet nie napisał głupiego sms'a o treści 'wesołych świąt' nie liczyłam na jego obecność bo wiem, że jestem mu obojętna, ale na głupia wiadomość czekałam cały dzień z nadzieją, że napisze, aż w końcu dałam sobie spokój, wiedziałam, że nigdy nie zdobędzie się na to bo jest skończonym tchórzem. [bez_schizy]
|
|
|
|
mogę napisać, że jestem nieszczęśliwa, że nie potrafię już utrzymać myśli, które zatruwają powoli każdą cząstkę mnie, krążąc z krwią i roznosząc bolesne dawki zwątpienia, a gdy zamykam oczy, wbijają się w powieki i ściskają serce, na którym pęknięcia powiększają się z każdą sekundą. mogłabym napisać też wiele więcej, ale to niczego nie zmieni. nienawidzę tego stanu. nienawidzę, gdy nadzieja znika i zalewa mnie rzeczywistość .
|
|
|
|
Leżysz na kafelkach w łazience, łykasz kolejne środki na uspokojenie. Chociaż, w gruncie rzeczy nie jesteś pewna, co bierzesz. Zanosisz się potwornym płaczem, bo przecież on nie miał być taki. Miał już zostać takim grzecznym, miłym i najlepiej Twoim. Brak jego w Twoim życiu boli.
|
|
|
|
następnym razem jak powiem że On jest inny przypierdol mi mocno.
|
|
|
|
myślałam, że znalazłam szczęście. nowe. zupełnie nowe. szczęście pod postacią drugiej osoby. mężczyzny. były uśmiechy, niepewne zerkanie, całowanie. emocje. namiętność. myślałam, że znalazłam szczęście. to jednak nie takie łatwe. chociaż nie cofam się wstecz i nie oglądam za siebie. chciałam zacząć od nowa. zakochać się. tak mało brakowało, ale już się rozwiało. myślałam, że znalazłam szczęście. dziś myślę, że się pomyliłam.
|
|
|
|
jak się na Ciebie patrzę, to myślę, że Peja zaśpiewał "materialną dziwkę" specjalnie dla Ciebie, kurwo.
|
|
|
|
to on nauczyła mnie rzeczy niemożliwych. to ona wyciągała mnie z dołka. to ona mówiła, że jestem jej kotem. to ona wysłuchiwała moich problemów i zawsze mi pomagała. to ona pisała mi słodkie wiadomości. to dzięki niej zrozumiałam, że mam dla kogo żyć. to z nią spędzę resztę mojego życia. to dla niej będę funkcjonować. ale teraz, gdy jest w szpitalu, muszę być przy niej i ją wspierać mimo 400 kilometrów, które nas dzielą. kocham Cię przyjaciółko.
|
|
|
|
nie umiem tak. nie jestem w stanie mówić 'dobranoc' komu innemu. nie potrafię budzić kogoś innego niż Jego, słodkim 'dzień dobly, plose pana'. nie potrafię znieść innych słów, innej składni. nie umiem zaakceptować innych oczu, innego dotyku, innego tonu głosu. nigdy nie pokocham kogoś tak samo, jak kocham Jego. / veriolla
|
|
|
|
pamiętasz nasze poznanie? byłaś taka cicha, niewinna. niby taka jak wszystkie, a jednak całkowicie inna od nich. jednym swoim gestem, nawet najdrobniejszym potrafiłaś mnie rozweselić i dzięki tobie moje życie stawało się lepsze, już nie było szare lecz kolorowe. i to tylko dzięki tobie teraz tutaj jestem.. bo gdyby nie ty już dawno byłbym tam na dole bądź na górze../rapoholiiik
|
|
|
|
Rany są i psychiczne i fizyczne. świat jest już całkowicie zamknięty. brak zaufania do wielu ludzi, choć czasem jest złamanie tej granicy i jednak pojawia się zaufanie do drugiej osoby, czasami na darmo. lecz chyba warto. mamy okazję przekonać się kto skorzysta z szansy a kto jednak będzie miał to w dupie. tego jak ktoś nas zranił nie zapomnimy nigdy, to będzie wracać i wracać wciąż, będzie nam się to przypominało i automatyczne napłyną łzy do oczu.. trudno będzie pozbyć się tego wszystkiego z myśli i zacząć wszystko od nowa.. może nawet nigdy to nie wyjdzie, lecz mimo wszystko musimy chcieć wyrzucić to z głowy i bardzo się o to starać.
|
|
|
|
Naprawdę nie lubię chować głowy w poduszkę, płakać, upijać się do nieprzytomności. Naprawdę nie lubię, kiedy mówisz, że nie chcesz mnie zranić, a właśnie to robisz.
|
|
|
|
pozostaje mi jedynie nadzieja, że dziś po raz kolejny zamykając oczy, pomyśli choć raz o nas, o konkretnych kłamstwach przemykającym między słowami, o każdym z uczuć ukrytych gdzieś pod linijkami wersów. nadzieja, że uśnie ze świadomością, że powoli traci to co podobno było najważniejsze, że przebudzając się nad ranem, mnie może już nie zobaczyć, że prawdopodobnie nigdy więcej nie ujrzy uśmiechu wywołanego własną obecnością, może w końcu zda sobie sprawę z tego, że nie doceniając najmniejszych gestów czy słów, stracił szansę na kolejny oddech, na życie, stracił mnie.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
