|
Przekroczyć granice. To straszne i piękne zarazem. Kiedy zatracasz się aż tak bardzo granica wydaje się cienka aż w końcu ją przekraczasz, jak gdyby nigdy nic. Nie czujesz bólu, żalu, strachu, nie ma łez. Jest tylko lekka poświata bólu i cierpienia jaki był kiedyś i szeroki uśmiech. Taniec ze śmiercią. Kroczenie po autostradzie pełnej aut. Wszystko przestaje się liczyć, czas na szczerość i brak skrupułów. Czemu to przychodzi dopiero gdy przekroczy się granice zatracenia? Dlaczego ją przekraczamy? Może dlatego, że wycierpieliśmy zbyt dużo. Nie oszukujmy się, nikt nie wyciągał pomocnej dłoni kiedy siedzieliśmy w ciemnościach więc po co robić to teraz, gdy się zatracamy? Mówią, że to jeszcze gorsze niż siedzieć w ciemnościach swojego pokoju i płakać, bo przecież wtedy byliśmy przynajmniej bezpieczni. Teraz palimy za sobą wszystkie mosty, odtrącamy ludzi których kochamy w szalonym tańcu zmierzającym do krańców naszych istnień. / rebelangel
|
Dodaj komentarz
