 |
|
To życie sypie się nam z rąk niczym puzzle,
biegniemy na ślepo,chuj z tym co będzie później.
|
|
|
|
To życie sypie się nam z rąk niczym puzzle,
biegniemy na ślepo,chuj z tym co będzie później.
|
|
|
|
Jedyny romans jaki mamy to ten z wódką,
to chyba ona jest naszą drugą połówką.
|
|
|
|
coś w nich pękło .. do mety nie dobiegli . gonili życie , ale usiedli ..
|
|
|
|
Tysiąc razy kłóciłam się sama ze sobą, rzucałam różnymi rzeczami krzycząc, że to kłamstwo.
Wydzierając się, że to uczucie jest nieprawdziwe. I jakoś tak było mi lepiej. Ale wystarczyło, że następnego dnia dotknęliśmy się spojrzeniem i wszystko się waliło. Już nie widziałam świata poza tobą. Bo byłeś tylko ty ty ty i twoje oczy. Milion razy wydawało mi się, że mi jakoś przejdzie. Zawsze przed zaśnięciem mówiłam sobie ,,Jutro ci się odwidzi'' a następnego dnia czułam to gorzkie rozczarowanie że nawet na dźwięk pierwszej litery twojego imienia szybciej bije mi serce. Sto razy próbowałam przestań, nie cierpię być od ciebie uzależniona. Szukałam innych chłopaków, o twoich oczach lub włosach. A kiedy dalej ni nie działało wrzasnęłam :
,,KU**A, MASZ MNIE!''
|
|
|
|
Wiara nie żyje, miłość leży gdzieś chłodna.
|
|
|
|
Ogłupił nas owczy pęd, pełen ściem i przekłamań.
|
|
 |
|
cała zakrwawiona, podbiegła do niego. - nie, nie, nie. - zaczęła krzyczeć, szczypiąc się na wszystkie możliwe sposoby. - jesteś i będziesz. tak, tak, tak. - wypowiadała pomiędzy próbami na złapanie oddechu. ręce. pokaleczone od szkła ręce. rozbijanie filiżanek z których wspólnie pijali czekoladę wymieniając się najsłodszymi pocałunkami świata. jego puste, tępe spojrzenie, utwierdzające ją w fakcie, że o dziś musi radzić sobie sama. jak dziecko oddanie do domu dziecka. jak szczeniak, oddany do schroniska. - bądź. nie rób mi tego. - błagała osuwając się z niemocy na nogach. - byłem. przepraszam, że byłem. - wypowiedział, napięcie odwracając się w drugą stronę. wiedząc, że gorszą krzywdę zrobił jej swoją obecnością niż tym, gdyby nigdy się nie pojawił. pozostawiona sama sobie z zakrwawioną koszulka, zaczęła strzepywać opiłki porcelany, które ówcześnie starała się wgniesć w swoją klatkę piersiową z nadzieją, że uda jej się dotrzeć do serca, uciszając jego krzyk. nieskutecznie.
|
|
|
|
nie ma nic gorszego od zwyklego przyzwyczajenia. od zwykłego wyciągania z szafki dwóch kubków zamiast jednego i wybuchanie płaczem, na samo dno herbaty. nie ma nic bardziej toksycznego niż nadzieja, że coś trwa wiecznie. że uczucia nie przemijają, a ludzie nie odchodzą. widywanie kogoś jedynie po zamknięciu swoich oczu jest najgorszą, najbardziej prymitywną formą cierpienia. zapomnienie zapachu, dreszczy na plecach poprzedzonych dotykiem. z czasem spojrzenia, które kiedyś było wszystkim. a to wszystko odeszło, pozostawiając nas z pustymi rękami i sercem, jak okradziony ze swojego minimalnego dobytku, bezdomny. bez niczego.
|
|
|
|
jestem odpowiedzialna za to co mówię, a nie za to, co zrozumiałeś.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
