 |
|
- Przepraszam, naprawdę nie chciałam umierać.
Wiesz, kiedyś w końcu przestanie padać.
|
|
|
|
Nie otwieram ust, ale zaczynam krzyczeć. Błagam wybacz! Padam na kolana a po moich Polikach spływa deszcze. Dlaczego teraz na mnie nie patrzysz? Myśli przewracają się i tłuką. Dźwięk jest coraz głośniejszy. Zwariuję od tego. Albo pęknie mi głowa. Rozsadzi mi ja na małe kawałeczki, które przy sprzątaniu wmieciesz pod łóżko.
|
|
|
|
Wiem, że chciałbyś mnie nienawidzić. Było by ci łatwiej. Nam obu by było. Nie wyciągałabym teraz rak w twoją stronę i nie łapałam bym w nie chłodnego powietrza.
|
|
|
|
Nie patrzysz na mnie. Przez cały ten czas ani razu się na mnie nie spojrzałeś, nic nie powiedziałaś, nawet nie drgnąłeś. Deszcze za oknem stał się ważniejszy. Wszystko nagle mnie przykryło niczym olbrzymia czapka niewidka.
|
|
|
|
Zsuwam się delikatnie z łóżka i przechylam ciało w twoją stronę. Gdyby moja głowa nie była teraz pochłonięta przez inne myśli, zwróciłam bym uwagę na to jak bezdźwięcznie to zrobiłam.
|
|
|
|
Patrzymy na siebie w spokojnej udręce, dziś tylko się znamy, nic więcej.. / xeniaa
|
|
|
|
Niektóre chwile mają cudowny urok, który czasem można zepsuć. Przypadkiem, by potem wspominać to z uśmiechem, a może nawet przy akompaniamencie głośnego śmiechu. On potrafi rozbawić mnie do łez łaskocząc, choć wcale łaskotek nie mam. Śmiałam się i błagałam, by zabrał swoje ręce. To było zaraz po chwili, która miała być początkiem pięknego pocałunku. Z racji tego, że mój Luby uwielbia kobiece szyje, zaczął swą wędrówkę ust od miejsca, w którym pulsuje tętno. Kilkanaście minut wcześniej rozmawialiśmy o swojej przeszłości. Ja wtulona w Jego serce, On gładził moje odkryte ramię. By zakończyć ten przykry temat, pochylił się nade mną. Czułam jego miękkie usta i pod opuszkami palców Jego krótko ostrzyżone włosy.
|
|
|
|
A że Jego usta mają zniewalającą moc odganiania wszelkich myśli, postanowiłam wykorzystać okazję, kiedy moje serce biło miarowo, czekając na wielki wybuch.
|
|
|
|
- jesteś absolutnym panem moich ust .
|
|
|
|
Do znudzenia zastanawiam się, co u Ciebie słychać? Czy ułożyłeś sobie życie i czy miłość, która nadeszła, ciągle jest? Czy może odeszła i pozostawiła uczucie żalu? Tak mocno odczuwałeś wszystko. Impulsywnie, czasem przesadnie. Ciągle piszesz wiersze? Masz jeszcze ten wiersz, "Wędrówkę", których niektóre wersy znam na pamięć? Pamiętasz, miałeś mi go wysłać w liście, jedynym, jaki od Ciebie dostałam, choć miało ich być więcej.
|
|
|
|
Czasem mam ochotę zgubić się w alejkach Twojego miasta.
|
|
|
|
Dodaj komentarz
