 |
|
„Wcale nie jest łatwo spokojnie kochać, ufać bez wątpliwości, bez cynizmu żywić nadzieję, postępować odważnie, podejmować trudne zadania z niewyczerpanymi siłami”.
|
|
 |
|
„Zmęczenie. Nagle poczułem ochotę, by machnąć na wszystko ręką. Odejść i przestać się tym wszystkim przejmować. Nie chcę już żyć w tym świecie realnych spraw, których nie rozumiem i które mnie zwodzą”.
|
|
 |
|
Pianie koguta przywróciło mu poczucie rzeczywistości, dodało otuchy. Nie był już taki
samotny w ciszy poranka.
|
|
 |
|
From the shadow grows
what we never named.
A form born between
memory and nothingness.
An echo of something
that existed before
we could understand it.
|
|
 |
|
“Normalność była dla mnie czymś tak obcym, że nawet nie wiedziałem, gdzie jej szukać.”
|
|
 |
|
“Boli mnie, boli mnie jak cholera, płakać mi się chce. Boli mnie brak Ciebie. Nie sądziłam, że aż tak. Że aż tak bardzo i bez wyjścia.”
|
|
 |
|
Przypomniałem sobie te wszystkie następne miesiące, które nastąpiły potem, kiedy brnąłem przez miasto, przez ludzi, przez życie, z tępym bólem czegoś, co nazywa się sercem, ale jest chyba tylko samym, właściwym, prawdziwym, jedynym piekłem; kiedy codziennie umierałem i zmartwychwstawałem na nowo, aby kochać i aby przegrywać swoją miłość; i kiedy zrozumiałem, że właściwie w tej największej sprawie życia ludzie nie są w stanie pomóc sobie nawzajem i że są wobec siebie bezwładni jak kukiełki, którym puszczono sznureczki.”
|
|
 |
|
My wpatrzeni, zasłuchani, tak współcześni, aż do granic... W ciemnym kinie, po kryjomu, ocieramy łzę.
|
|
 |
|
rozkmina miłości czy litości
|
|
 |
|
Mówią, że przeciwieństwa się przyciągają. Nie wierzę w tę teorię. Przyciągają się ludzie, którzy są do siebie podobni, cenią podobne wartości i podobnie spostrzegają świat. Kochają tak samo. To tak, jak z żywiołami. Woda szybko zgasi pragnienia ognia. Ogień zniszczy ziemię. I tak dalej. Tylko dwa ogniste temperamenty mogą razem trwać. Nie niszczyć siebie nawzajem, razem płonąć i razem podpalać świat.
|
|
 |
|
Co roku szliśmy przez pole kukurydzy
kąpać się nad jezioro.
Nie pamiętam, kiedy z tego wyrośliśmy,
ale było to mniej więcej wtedy,
gdy wyrośliśmy z gry w palanta
na boisku, którego też już nie ma.
Mniej więcej wtedy wyrastaliśmy na ludzi.
Do granic absurdu. Wyrośliśmy
z ludzi.
|
|
 |
|
"Do tej pory nie wiem czego ode mnie chciał, ale wiedziałam przynajmniej, że ja już od niego niczego nie chcę."
|
|
|
|