 |
|
- ej! dlaczego on jest z inną.? przecież wczoraj słyszałam jak Ci wyznawał miłość! - tak. wyznawał. ale dałam mu kosza, więc poszedł wyznawać kolejnej.
|
|
|
|
- miłość nie istnieje! - to jak wytłumaczysz to, jak się czuję gdy go widzę.? jak wytłumaczysz motylki w brzuchu, uśmiech na twarzy i rozszerzone źrenice.? - głupotą
|
|
|
|
Obudź mnie, jak znów przyjdzie szczęście.
|
|
|
|
ona Cię nadal kocha. - wygląda na obojętną. - a jak Ty byś się zachowywał, gdyby ktoś kogo kochasz, ranił Cię na każdym kroku.? obnosił byś się z taką miłością.? czy chował ją w sobie, tak jak robi to ona.?
|
|
|
|
Przepraszam tych, co powinnam... za to,że jestem taka trudna... za niewypowiedziane myśli... za zbyt skomplikowane słowa... że mówię 'odejdź.!' myśląc 'zostań'... Za chwile milczenia i brak znaków życia... Za to, że zamykam się w sobie, gdy tego nie chcę... Za to, że czasem nie potrafię spojrzeć w oczy... Za to, że nie chcę, nie umiem i nie zamierzam się zmieniać.
|
|
|
|
Spróbować się odnaleźć , w Twoich emocjach. ;]
|
|
|
|
"- Minęło pół roku, a Ty dalej zapluwasz się herbatą gdy go widzisz. - Czas jest przeciwko mnie. - Po prostu nie chcesz o nim zapomnieć. - Problem w tym, że ja nie mam o czym zapominać. Nie łączyło nas nic oprócz paru przypadkowych rozmów, uśmiechów i dróg. Po prostu każde jego słowo wywarło zbyt duże piętno na życiorysie. Byle korektor i ruch zegarka w przód tego nie zmyje."
|
|
|
|
i kiedy się idiotko nauczysz,że życie nie da Ci tego czego oczekujesz ?:|
|
|
|
|
nie powiem, ze jest świetnie, bo nie jest . ale chętnie przyznam, że jest dobrze . nareszcie .
|
|
|
|
- ale dlaczego ty go kochasz .? za co. ? przecież Cię zranił. - wiesz. to chyba się nazywa miłość.
|
|
|
|
Dwie postacie z jednej opowieści, które pisarz dzieli dopisując wersy.
|
|
|
|
Życie jest piękne . Wystarczy dobrać tylko odpowiednie leki psychotropowe
|
|
|
|
Dodaj komentarz
