|
zmarł pięknego licpowego dnia o poranku. nikogo przy nim nie było, oprócz tego pięknego słońca. jestem pewna, że miał uśmiech na twarzy, mimo tego bólu, który go zabijał. kilka dni przed tym wydarzeniem był jeszcze w domu. leżał i ciężko oddychał, gdy do niego przyszłam. nikt nie wiedział, ale był mi bardzo bliski. usiadłam przy nim i zaczęłam czytać na głos gazetę, on otworzył oczy i wyszeptał, że nie potrzebuje tego, ważna jest dla niego moja obecność, bo już niedużo mu zostało. łzy stanęły w moich oczach. powiedział, że bardzo lubi moje zielone oczy. wtedy spłynęły pierwsze łzy, powiedział, że mam nie płakać przez niego. nie robiłam tego od tamtego czasu, aż do dzisiaj. przepraszam, płaczę. płaczę, choć to nic nie pomoże. płaczę i smutno mi, bo Ciebie już tutaj nie ma, już nie ma kto mi doradzić jak mam postępować. jestem strasznie zagubiona, muszę odnaleźć drogę. lecz tym razem bez Ciebie. / i.w.s.u
|
Dodaj komentarz
