głupie teksty, śmieszne teksty, opisy gadu-gadutwój portal społecznościowy

Teksty znajomych użytkownika porcelanowalalka

Chcę czuć nic. Wolałam pustkę niż znowu obwiniać siebie o to  że Ciebie tu nie ma. Znowu wróciłeś po roku milczenia nie mając zamiaru spojrzeć mi w oczy. Ale to nic. Ja poczekam. Zawsze przecież czekałam..

dzekson dodano: 1 tydzień temu

Chcę czuć nic. Wolałam pustkę niż znowu obwiniać siebie o to, że Ciebie tu nie ma. Znowu wróciłeś po roku milczenia nie mając zamiaru spojrzeć mi w oczy. Ale to nic. Ja poczekam. Zawsze przecież czekałam..

Priv  priv  priv teksty dzekson dodał komentarz: Priv, priv, priv do wpisu 26 września 2017
Zawsze robię ten sam błąd. Jak spotkałam Ciebie i wiedziałam  że jesteś zepsutym człowiekiem   ja za wszelką cenę chciałam Cię naprawić. Nie miałeś rodziny   chciałam Ci ją stworzyć. Miałeś złamane serce   ja chciałam Ci je posklejać. Razem z moim połączyć w jedność.Budziłeś się sam w pustym domu   ja chciałam swoim śmiechem wypełnić tą pustą przestrzeń. Każdej zimy było Ci zimno w pustym łóżku   chciałam dać Ci ciepło. Wtedy chciałam iść do szkoły i odprowadzać Cię do pracy. Po prostu od Twojego pierwszego słowa chciałam być Twoja. Dziś kończę studia   Ciebie nie ma. Jutro wstaję do pracy  Ciebie nie ma. Przyszła jesień   Ciebie nie ma. Kurwa  przecież nigdy Cię nie było  a obiecywałeś mi wszystko. Potrafisz sobie wybaczyć  że mnie zostawiłeś bez słowa? Bo ja nie potrafiłabym patrzeć na swoją mordę w lustrze. Zostawiłeś mnie jeszcze bardziej samotną niż przed dniem  w którym się pojawiłeś. Boję się  że któregoś dnia wrócisz i spóźnisz się. Spóźnisz się o całe Nasze życie ..

dzekson dodano: 14 września 2017

Zawsze robię ten sam błąd. Jak spotkałam Ciebie i wiedziałam, że jesteś zepsutym człowiekiem - ja za wszelką cenę chciałam Cię naprawić. Nie miałeś rodziny - chciałam Ci ją stworzyć. Miałeś złamane serce - ja chciałam Ci je posklejać. Razem z moim połączyć w jedność.Budziłeś się sam w pustym domu - ja chciałam swoim śmiechem wypełnić tą pustą przestrzeń. Każdej zimy było Ci zimno w pustym łóżku - chciałam dać Ci ciepło. Wtedy chciałam iść do szkoły i odprowadzać Cię do pracy. Po prostu od Twojego pierwszego słowa chciałam być Twoja. Dziś kończę studia - Ciebie nie ma. Jutro wstaję do pracy- Ciebie nie ma. Przyszła jesień - Ciebie nie ma. Kurwa, przecież nigdy Cię nie było, a obiecywałeś mi wszystko. Potrafisz sobie wybaczyć, że mnie zostawiłeś bez słowa? Bo ja nie potrafiłabym patrzeć na swoją mordę w lustrze. Zostawiłeś mnie jeszcze bardziej samotną niż przed dniem, w którym się pojawiłeś. Boję się, że któregoś dnia wrócisz i spóźnisz się. Spóźnisz się o całe Nasze życie(..)

Nigdy się nie dowiesz  jak bolało mnie serce kiedy przestawało bić  bo bałam się każdej przychodzącej od Ciebie wiadomości. Wiedziałam  że w tej chwili jesteś  a jutro możesz znowu odejść bez słowa. Wciąż nie potrafię zliczyć łez  które skraplały się po mojej twarzy. Ból piekących oczu i atak paniki to już przeszłość. Ale wciąż nie potrafię przeszłością nazwać Ciebie.

dzekson dodano: 14 września 2017

Nigdy się nie dowiesz, jak bolało mnie serce kiedy przestawało bić, bo bałam się każdej przychodzącej od Ciebie wiadomości. Wiedziałam, że w tej chwili jesteś, a jutro możesz znowu odejść bez słowa. Wciąż nie potrafię zliczyć łez, które skraplały się po mojej twarzy. Ból piekących oczu i atak paniki to już przeszłość. Ale wciąż nie potrafię przeszłością nazwać Ciebie.

Często mówi się o tym  jak wiele dobrego miłość wnosi w życie kogoś  kto ma szczęście napotkać na swojej drodze tę drugą wyjątkową osobę. Nie zapominajmy jednak o ludziach  którzy   kochani czy niekochani   wnoszą w nasze życie piękno  czasami każdego dnia. Przysyłają nam zdjęcia  chcą porozmawiać o pomysłach  które im przyszły do głowy  dzielą się piosenką lub wierszem  który złamał im serce. Czasami wydaje mi się  że niosący piękno zdarzają się rzadziej i są na swój sposób cudowniejsi niż ludzie  których kochamy. Dlaczego? Otóż miłość ma zwykle własne potrzeby i życzenia  których spełnienia się domaga. Niosący piękno natomiast działają na ogół z pobudek nieegoistycznych   chcą ci pokazać swoje odkrycia  poinformować cię o cudownościach  jakie napotkali na swojej drodze  o tym wszystkim  co poszerzyło  dopełniło i rozświetliło ich świat. Tego samego chcą dla ciebie.  Najrzadziej zdarza się tak  aby niosący piękno był zarazem tym  którego kochamy.

nataszaa dodano: 27 lipca 2017

Często mówi się o tym, jak wiele dobrego miłość wnosi w życie kogoś, kto ma szczęście napotkać na swojej drodze tę drugą wyjątkową osobę. Nie zapominajmy jednak o ludziach, którzy - kochani czy niekochani - wnoszą w nasze życie piękno, czasami każdego dnia. Przysyłają nam zdjęcia, chcą porozmawiać o pomysłach, które im przyszły do głowy, dzielą się piosenką lub wierszem, który złamał im serce. Czasami wydaje mi się, że niosący piękno zdarzają się rzadziej i są na swój sposób cudowniejsi niż ludzie, których kochamy. Dlaczego? Otóż miłość ma zwykle własne potrzeby i życzenia, których spełnienia się domaga. Niosący piękno natomiast działają na ogół z pobudek nieegoistycznych - chcą ci pokazać swoje odkrycia, poinformować cię o cudownościach, jakie napotkali na swojej drodze; o tym wszystkim, co poszerzyło, dopełniło i rozświetliło ich świat. Tego samego chcą dla ciebie. Najrzadziej zdarza się tak, aby niosący piękno był zarazem tym, którego kochamy.

 W sztuce tracenia nie jest trudno dojść do wprawy   tak wiele rzeczy budzi w nas zaraz przeczucie  straty  że kiedy się je traci – nie ma sprawy.  Trać co dzień coś nowego. Przyjmuj bez obawy  straconą szansę  upływ chwil  zgubione klucze.  W sztuce tracenia nie jest trudno dojść do wprawy.  Trać rozleglej  trać szybciej  ćwicz – wejdzie ci w nawyk  utrata miejsc  nazw  schronień  dokąd chciałeś uciec  lub chociażby się wybrać. Praktykuj te sprawy.  Przepadł mi gdzieś zegarek po matce. Jaskrawy  blask dawnych domów? Dzisiaj – blady cień  ukłucie  w sercu. W sztuce tracenia łatwo dojść do wprawy.  Straciłam dwa najdroższe miasta – ba  dzierżawy  ogromniejsze: dwie rzeki  kontynent. Nie wrócę  do nich już nigdy  ale trudno. Nie ma sprawy.  Nawet gdy stracę ciebie  ten gest  śmiech chropawy   który kocham   nie będzie w tym kłamstwa. Tak  w sztuce  tracenia nie jest wcale trudno dojść do wprawy   tak  straty to nie takie znów  Pisz!  straszne sprawy.

nataszaa dodano: 27 lipca 2017

"W sztuce tracenia nie jest trudno dojść do wprawy; tak wiele rzeczy budzi w nas zaraz przeczucie straty, że kiedy się je traci – nie ma sprawy. Trać co dzień coś nowego. Przyjmuj bez obawy straconą szansę, upływ chwil, zgubione klucze. W sztuce tracenia nie jest trudno dojść do wprawy. Trać rozleglej, trać szybciej, ćwicz – wejdzie ci w nawyk utrata miejsc, nazw, schronień, dokąd chciałeś uciec lub chociażby się wybrać. Praktykuj te sprawy. Przepadł mi gdzieś zegarek po matce. Jaskrawy blask dawnych domów? Dzisiaj – blady cień, ukłucie w sercu. W sztuce tracenia łatwo dojść do wprawy. Straciłam dwa najdroższe miasta – ba, dzierżawy ogromniejsze: dwie rzeki, kontynent. Nie wrócę do nich już nigdy, ale trudno. Nie ma sprawy. Nawet gdy stracę ciebie (ten gest, śmiech chropawy, który kocham), nie będzie w tym kłamstwa. Tak, w sztuce tracenia nie jest wcale trudno dojść do wprawy; tak, straty to nie takie znów (Pisz!) straszne sprawy."

Powiedziałeś  że literaturze zawdzięczamy wszystko  czym jesteśmy i czym byliśmy. Jeśli znikną książki  zniknie historia  znikną ludzie. W pełni się z Tobą zgadzam. Książki to nie tylko prosta suma naszych marzeń  nasza pamięć. Dają nam także możliwość wykraczania poza samych siebie. Niektórzy ludzie uznają czytanie wyłącznie za rodzaj ucieczki   ucieczki z 'prawdziwego' świata codzienności do domeny wyobraźni  uniwersum książek. Książki są czymś znacznie więcej. To sposób na osiągnięcie pełni człowieczeństwa.

nataszaa dodano: 27 lipca 2017

Powiedziałeś, że literaturze zawdzięczamy wszystko, czym jesteśmy i czym byliśmy. Jeśli znikną książki, zniknie historia, znikną ludzie. W pełni się z Tobą zgadzam. Książki to nie tylko prosta suma naszych marzeń, nasza pamięć. Dają nam także możliwość wykraczania poza samych siebie. Niektórzy ludzie uznają czytanie wyłącznie za rodzaj ucieczki - ucieczki z 'prawdziwego' świata codzienności do domeny wyobraźni, uniwersum książek. Książki są czymś znacznie więcej. To sposób na osiągnięcie pełni człowieczeństwa.

 Nawet nie wiesz jakie to piekące uczucie. Jak to jest  kiedy słuchasz mężczyzny i wydaje Ci się  że on wyciąga z twojej głowy pewne myśli jak z szuflady. Włącza muzykę i to jest właśnie to  co chciałaś usłyszeć. Wlewa do kieliszka wino i to jest właśnie to wino  na jakie miałaś ochotę. Idzie zmienić koszulę i wraca w koszuli  o jakiej marzyłaś  żeby miał na sobie... A jak z nim rozmawiasz  to prawie tak  jakbyś słuchała swojego najgłębszego  najbardziej przemyślanego i najlepszego głosu wewnętrznego. Taka niezwykła zgodność tego  co myślisz i czujesz z tym  co słyszysz.

nataszaa dodano: 10 czerwca 2017

"Nawet nie wiesz jakie to piekące uczucie. Jak to jest, kiedy słuchasz mężczyzny i wydaje Ci się, że on wyciąga z twojej głowy pewne myśli jak z szuflady. Włącza muzykę i to jest właśnie to, co chciałaś usłyszeć. Wlewa do kieliszka wino i to jest właśnie to wino, na jakie miałaś ochotę. Idzie zmienić koszulę i wraca w koszuli, o jakiej marzyłaś, żeby miał na sobie... A jak z nim rozmawiasz, to prawie tak, jakbyś słuchała swojego najgłębszego, najbardziej przemyślanego i najlepszego głosu wewnętrznego. Taka niezwykła zgodność tego, co myślisz i czujesz z tym, co słyszysz."

Chciałabym  by w końcu przestało mi zależeć na czymś  co nie ma sensu. Bo ileż można tęsknić za kimś  kogo się nigdy nie miało?

dzekson dodano: 13 maja 2017

Chciałabym, by w końcu przestało mi zależeć na czymś, co nie ma sensu. Bo ileż można tęsknić za kimś, kogo się nigdy nie miało?

 Zdawało mi się  że każdy wie dokąd ma iść i co ma robić  tylko ja jeden nie.

nataszaa dodano: 8 maja 2017

"Zdawało mi się, że każdy wie dokąd ma iść i co ma robić, tylko ja jeden nie."

Los to wymówka dla tych  którzy nie chcą wziąć odpowiedzialności za własne życie.

nataszaa dodano: 26 kwietnia 2017

Los to wymówka dla tych, którzy nie chcą wziąć odpowiedzialności za własne życie.

Im mniej człowiek wie  tym łatwiej mu żyć. Wiedza daje wolność  ale unieszczęśliwia.

nataszaa dodano: 20 kwietnia 2017

Im mniej człowiek wie, tym łatwiej mu żyć. Wiedza daje wolność, ale unieszczęśliwia.

Moblo.pl
Użytkownicy
Reklama
Archiwum
Kontakt
Regulamin
Polityka Prywatności
Grupa Pino
Reklama
O Grupie Pino
Kontakt
Polecane strony
Transmisja Live
Seriale TV